Uitgelichte verhalen

Alex- Onbekend

Ik woon bijna me hele leven bij me moeder ik ben 28 geworden en als werken vinden zo makkelijk is waar moet je dan een dak boven hoofd vinden #ikwilEenhuis

M. en A.- Onbekend

Zoals zovelen met ons zitten ook wij met het probleem van een te duur huur huis. Ik ben zonder werk komen te zitten doe mijn best maar mijn leeftijd speelt ook mee in het vinden van werk. Dat zou al een uitkomst zijn. Nu zijn wij eens aan het rekenen gegaan als mijn inkomsten komen te vervallen kunnen wij de huur niet meer betalen. Aangegeven bij de woningbouw. Fijn dat u voortijdig aan de bel trekt en dat was het. Woningruil geprobeerd sorry u verdient teveel. Ja in 2017 had ik nog werk hallo we leven nu in 2019. Hypotheker geweest misschien kopen optie. Ja en dan komt de aankomende pensioen leeftijd van mijn man om de hoek kijken. Wat je dan kan lenen koop je nog geen garage voor bij wijze van spreken. En eigen geld meebrengen ja dat moet lukken toch? Een stacaravan of chaletje kopen. Eigen grond van steen 365 bewoonbaar dan kan je hypotheek krijgen. Man van de hypotheker keek ons aan en zei jullie zitten klem ik weet het ook niet. Natuurlijk zijn er mensen die het nog slechter hebben. Gekeken waar we kunnen bezuinigen, dat kan natuurlijk altijd. Gevraagd bij de woningbouw als de puntentelling, het inkomen hetzelfde blijft dan blijft de huur toch ook hetzelfde. Antwoord nee hoor we mogen tot 925 euro gaan. Sociale huurwoning. Blijf dan maar eens positief met zo’n antwoord. De kartonnen dozen en het winkelwagentje komen zo wel dichterbij. Ik hoop voor ons allen die in de problemen zitten dat de overheid eens gaat nadenken.

Melissa- Onbekend

Ik woon samen met mijn man en onze 3 kinderen in een 3 kamerappartement, veelste klein natuurlijk.

Kopen is voor ons geen optie,  wij verdienen teveel voor sociale huur en de lijsten zijn lang, wij verdienen te weinig voor vrije huur, er is dus niets voor ons!

Anoniem

 

Ik werk vanaf mijn 14e. Altijd gewerkt. Naast school had ik een bijbaan. Na het studeren begon mijn “echte” leven. Ik kreeg een mooie baan aangeboden met een vast contract. Mooi vooruitzicht dacht ik… Door een vreselijke situatie dakloos geworden. 4 jaar lang ben ik van het naar der aan het zwerveren. Kan niet terecht bij instanties omdat ik “teveel” verdien en geen schulden of dergelijke heb. Geen noodsituatie geen urgentie. Belachelijk, dat dit in NL gewoon kan. Dit terwijl ik werk, belasting betaal en eigenlijk alles doe wat een iedere Nederlandse burger ook zou moeten doen.  Geen vaste en verblijf plaats. Maar ik blijf hopen, hopen dat het ooit goed komt….

Sami- Onbekend

 

Ik heb 3 jonge kinderen  ik wacht 20 jaar voor een huis die geschikt is voor een 5 personen family ik heb nu 2 slaap kamers huis . Mijn  3 jonge kinderen slapen in een kamer. Zij kunnen niet goed studeren en slapen . Ik heb zelf hernia en mijn vrouw heeft rugpijn en kniepijn   mijn kind erg ziek geworden door veel strees. Wij hebben geen eigen kamer  wij geven soms onze slaapkamer aan kinderen om hun probleem op te lossen wij slapen op de grond  . Kinderen hebben altijd ruzie door kleine ruimte met elkaar .mijn vrouw heeft daardoor strees gekregen   ik wil een huis met 3 of 4 slaapkamers  wij kunnen niet meer so de leven doorbrengen wij zijn allemaal ziek geworden . Wij hebben graag hulp nodig  niemand luistert naar ons    wij willen niet door veel strees en pijn dood gaan    wij hebben een passend huis nodig. Ik hoop mijn vehaal handig besteed wordt

Met vrindelijke groeten s en t

Kevin- Zaanstad

 

Gezin van twee volwassenen en twee kinderen. Genoodzaakt om vrije sector te huren en te veel verdienen voor sociale huur en waar kopen geen optie is bij gebrek aan huizen in Zaanstad.

Rach- Amsterdam

 

Wij wonen met onze 3 kinderen op 39 m2 in Amsterdam.

Willen graag huren. Mijn man en ik verdienen net boven de inkomensgrens en komen daarom niet voor sociale huur in aanmerking. Vrije sector is voor ons onbetaalbaar.

Hebben inmiddels een woonduur van 25 jaar opgebouwd.

Toch kunnen wij niet verhuizen.

We zitten vast omdat we net samen 3000 euro per jaar te veel verdienen en te weinig voor vrije sector.

Help de (lage) middeninkomens.

Chiel- Amsterdam

 

#IkWilEenHuis

Lief Amsterdam, we’ve got a Problem!

Eind van het jaar moet ik mijn woning uit omdat de huurbaas de woning wilt verkopen. Sinds ik in de woning ben ingetrokken zoek ik al naar iets ander omdat de woning gewoon te duur is voor mij. Ik ben zelfs m‘n geluk buiten Amsterdam aan het zoeken maar ook daar is het allemaal erg moeilijk om iets betaalbaars voor een alleenstaande te vinden. Torenhoge huren voor woningen worden er gevraagd om, het liefst, expat mensen aan te trekken omdat het bedrijf waarvoor ze werken meestal de huur woningen betalen.

Het is toch te gek voor woorden dat je voor een vrije sector woning een inkomen moet hebben van MINSTENS 3 x de huur (sommige verhuurders vragen zelfs tot 4x de huur) aan bruto maand inkomen moet hebben?! Dat betekend, ik als “midden klasse inkomen”, een huur van 880€ minimaal 2640€ bruto moet verdienen… dat haal ik bij lange na niet. Dit is eigenlijk gewoon inkomens racisme want de lat wordt zo hoog gezet dat de midden stand, die nota bene in Nederland woont en werkt, niet de gelegenheid krijgt om dicht bij het werk te leven/wonen maar de expats wonen om “de hoek” van het bedrijf.

De wachtlijsten bij de woon coöperaties zijn “vanaf” 10 jaar met een minimale slaagkans en pas vanaf 15 jaar heb je het voor het uitzoeken. Niet voor niets komt het steeds meer in het nieuws over de woning nood en kosten in de grote steden. Alleenstaanden, mensen in de bijstand en mensen met een lichaamlijke beperking die nog wel op hunzelf kunnen wonen o.a worden hier het hardst getroffen.

Ikzelf werk mezelf in het rond met 6 dagen in de week werk om mijn hoofd boven water te kunnen houden maar ik zoek, na bijna een jaar, nog steeds een woning in of omstreken Amsterdam!

#IkWilEenHuis en je horen op social media, like, share en hashtag #ikwileenhuis want zo geven we de wooncrisis een gezicht! #IkWilEenHuis #WoonCrisis

Yanice- Amsterdam

 

Ik ben nu 31 jaar, sta ingeschreven bij woningnet sinds mijn 20ste en heb bewust meerdere malen in het buitenland gewoond in de hoop dat ik bij terugkomst genoeg jaren opgespaard had voor een woning. 11 jaar later nog steeds nummer 160, inmiddels gestegen in inkomen dus kom niet meer in aanmerking voor een sociale huurwoning. Nu 4 maanden zwanger en woonachtig in een tijdelijke woning (voor de tweede keer) waar we per november uit moeten. Ik ben super dankbaar voor de tijdelijke woningen maar nu met een kleintje opkomst is dat niet meer handig. De woningbouw kan ons niet helpen, makelaars bieden huizen van 1500 euro per maand. Mijn hele familie woont in Amsterdam maar toch wordt je gedwongen te verhuizen naar een plek waar je niemand kent. Amsterdam wat is er toch met je gebeurt? Ik woon hier al 29 jaar, waarom is er geen plek meer voor mij in mijn eigen stad?  🙁

Marloes- Onbekend

 

Gescheiden, met 2 kleine kinderen in een 3 kamer appartement getrokken. Sliepen toen nog samen op één kamer. Dat is ruim 7 jaar geleden. De kinderen zijn inmiddels tieners en kunnen niet meer samen op één kamer. Ik slaap noodgedwongen op het zoldertje, die niet als slaapkamer bedoeld is. #ikwilgraageenanderhuis

Sam- Onbekend

 

Mijn dochter en ik wonen in een studio van 18vierkante meter. Ik sta 8 jaar ingeschreven en nog geen geschikte woning gekregen.

Anoniem

 

Mijn moeder moet vanwege medische redenen gelijkvloers wonen, maar dan moet ik eerst het huis uit omdat ik het huurcontract niet mag overnemen.

Ondanks ruim 12 jaar inschrijftijd is het onmogelijk om in Enschede een woning te kunnen krijgen. Mede door de invoering van het “passend toewijzen” is er nagenoeg niets waar je als alleenstaande in mag wonen. Zodra er iets vrijkomt gaat ongeacht hoe laag de huur voorheen was, in vrijwel alle gevallen de huur naar ruim boven de €607, boven die grens mogen alleenstaanden niet huren…

Het handjevol woningen onder die grens zijn meestal voorzien van hoge servicekosten waar geen huurtoeslag voor wordt uitbetaald, stadsverwarming (veel duurder dan verwarmen op gas) of een 50+ eis., de paar woningen die overblijvenrijgen honderden reacties en kom je niet voor in aanmerking als je geen woning achterlaat. Tenzij de woning door iedereen wordt geweigerd omdat die zwaar beschadigd en met graffiti wordt opgeleverd, dan kun je mits je de reparatie- en schoonmaakkosten kan betalen wel iets krijgen.

Nick- Onbekend

 

Koopwoningen zijn tegenwoordig zó duur, dat een hypotheek van 140.000 niets meer voorsteld. 4 jaar ingeschreven om in aanmerking te komen voor een huurhuis, maar ook dit stelt niets meer voor met een gemiddelde wachttijd van 9-10 jaar.. en dan

Maarten- Onbekend

Ik heb een kinderwens en wil graag een huis op de groei kopen… waar kan dat? Of ben ik noodgedwongen mijn wens met 10 jaar uit te moeten stellen en hopen dat mijn partner dan nog vruchtbaar is?

Anoniem

9000 woningzoekende in gemeente De Bilt! 7 jaar wachttijd! #ikwileenhuis #wooncrisisdebilt

M.- Onbekend

Wat zou ik graag verhuizen. Ik ben 64, zit in de WAO en ben weduwe. Ik zit vast in een huis wat ik 5 jaar geleden heb aanvaard omdat toen nog mijn autistische zoon bij me woonde. Nu hij de deur uit is heb ik een kamer over en een veel te grote tuin (172 m2). Ik kan dat eigenlijk in mijn eentje niet meer goed onderhouden. Ik heb een vergroeide rug en 2 kunstheupen. Maar ja… als ik verhuis moet ik al snel 100 euro meer betalen voor veel minder ruimte. Een verhuizing betaal ik ook niet zomaar. Hier zou makkelijk een gezin kunnen wonen. Regel het maar eens. Er is gewoon te weinig aanbod hier….

Maxim- Onbekend

Ik heb een zoon en dochter die nog thuis wonen. Ze zijn 22 en 23. Ze willen graag opzichzelf wonen. Maar dat is erg moeilijk te vinden. Dus ik steun nieuwbouw door Kleurrijk wonen.

Nicole- Zaandam

Mijn man en ik beide 47 jaar wonen in Zaandam in een kleine particuliere studio van 24m2 all in. Wij hebben allebei uit een vorige relatie een dochter 1 van 14 en 1 van 10. Wij staan nu al ruim 9,5 jaar ingeschreven en reageren iedere week op woningen via woningnet maar staan nog steeds zeer laag. 1 dochter komt om het weekend en dan moeten we met 3en op 24m2 leven wat echt niet te doen is de andere dochter komt niet want die vind het niet fijn zo. Het is toch ook belachelijk dat er geen huurwoning/appartement te krijgen is. Nu huren wij particulier voor €700,00 per maand en wij zitten beide in de bijstand. Dus verdienen wij zeer weinig en houden niets over. Er moet toch wat aan te doen zijn. De kromme regels vanuit Nederland zijn echt ronduit belachelijk.

Els- Onbekend

Wij wonen in een 2-kamerappartement sinds 2006.

Mijn man heeft uit zijn eerdere relatie 2 bonuszoons meegenomen  die eerst bij ons op de kamer sliepen en zij kwamen meerdere malen per week.

Onze dochter is in 2010 geboren waardoor we 7 jaar lang, bijna dagelijks met zijn vijven in ons appartement hebben gewoond.

De  ,babykamer’ is 2 jaar lang in onze keuken geweest totdat, dat echt niet meer kon en zij naar onze slaapkamer is verhuisd en de zoons van mijn man in een stapelbed naar de keuken zijn verhuisd.

De woningbouw heeft ons zelf eens voor de voeten geworpen dat wij zelf voor deze situatie hebben gekozen.

De jongens zijn inmiddels uit huis, maar we zitten hier nog steeds met zijn drieën.

We willen allemaal onze eigen ruimte, vooral nu onze dochter ook de tienerleeftijd begint te krijgen is dit echt nodig!

En een aparte douche en wc zouden ook heel fijn zijn. En het liefst in onze eigen gemeente.

Voor sociale huur verdienen we te veel.

Voor vrije sector mogen we niet duurder dan €850,- huren. In deze prijsklasse €720,42 – €850,- is hier niets te vinden. En vallen wij als hardwerkende mensen tussen wal en schip.

Anoniem

Wij wonen met 6 personen op een flat van 50 m2 meter. Ik zou graag willen verhuizen maar door de leuke inkomensgrens zijn wij nood gedwongen om hier te blijven. We verdienen te weinig om te kopen en sociale huur is te duur. Er word niet gekeken dat we vaste lasten en studerende kinderen hebben. Vroeger kon je als 2 verdieners nog een sociale huurwoning krijgen, maar door deze stomme regeling niet meer. Het word tijd dat er ook aan de middeninkomens wordt gedacht. Verhoog de inkomenseis net als andere Europese landen.

Kim- Onbekend

Ik ben bijna 25, heb geen studieschuld, vriend of kinderen. Heb een baan. Woon nog bij mijn ouders. Heb me netjes op tijd ingeschreven, maar helaas bij woningen eindig ik rond de 50ste plaats en bij loting nog slechter. @wooncrisis wat moet een Nederlander zonder schulden nog meer doen om een betaalbare woning te huren of kopen.

Aukje- Huizen

Ik kon in mijn scheiding geen huurhuis krijgen, mijn ex en ik hebben nog ruim een jaar samen gewoond omdat ik nergens anders heen kon met Mn 2 kinderen. Urgentie kon ik niet krijgen want dan had ik bewijs nodig van een onhoudbare situatie en die was er niet. Ik kon ook niet op de spoedlijst want dan had ik overal in t gooi terecht kunnen komen terwijl ik voor de opvang van Mn kids afhankelijk was van Mn ouders en Mn oudste ging net naar school in huizen en ik heb met Mn ex co ouderschap dus dat was heel onhandig geweest…uiteindelijk is t goed gekomen maar t was een vervelende situatie.

Aswin- Onbekend

Drie jaar geleden gescheiden. Sindsdien thuisloos. Gelukkig opgevangen door vrienden in hun recreatiewoning, maar hier mag en kan ik niet permanent wonen. De instabiele situatie waarbij ik niet weet of en wanneer ik aanmerking kom voor een huis maakt het lastig aan werk te komen. Het geld raakt op. De bijstandsaanvraag loopt, maar met vertraging omdat mijn situatie niet in het bureaucratisch systeem past. Kom op overheid, ik wil mijn leven op de rails krijgen! #ikwileenhuis

Esther – Hillegom

In 2015 is mijn ex bij me weggegaan omdat hij een ander had. Ik stond niet ingeschreven, dus geen wachttijd opgebouwd. Onze gezamenlijke woning moest verkocht worden. Ik had geen recht op partneralimentatie omdat we niet getrouwd waren. Mijn salaris is niet voldoende om een hypotheek te krijgen, ook niet nu ik meer uren ben gaan werken. Vrije sector woningen hebben ook een te hoge inkomenseis.

Urgentie aangevraagd maar afgewezen om dat mijn ex wel een woning huurde en de kinderen dus daar zouden kunnen wonen. Dat mijn ex vrachtwagenchauffeur is en iedere dag om 5 uur de deur uit moet was geen boodschap, dan kon ik daar wel oppassen als hij er niet is. Er werd zelfs gezegd dat er genoeg vrije sector woningen waren, dat ik bij de plaatselijke woningcorporatie te weinig verdiende om hun vrije sector woningen te huren werd voor het gemak maar even overheen gepraat.

Mijn kinderen hebben ook geen afwijking zoals adhd of iets dergelijks, anders hadden we wel urgentie gekregen. Maar nee “helaas” (gelukkig) heb ik twee kinderen die ondanks alles zich redelijk door de situatie heen slaan.

Geen urgentie dus… op het laatste moment een huis kunnen huren via via iemand die tijdelijk in het buitenland werkt. Heel duur maar je moet toch wat.

In de tussentijd altijd op huizen in blijven schrijven, want als die vrouw terug zou komen, moest ik uit het huis. Ik leef dus al jaren in onzekerheid, betaal veel geld, krijg geen huurtoeslag omdat de huur te hoog is.

Als er iemand is die altijd al ingeschreven heeft gestaan en nooit actief gezocht heeft maar nu een woning wil krijgt diegene het gelijk. En ik heb me al op honderen huizen ingeschreven maar kom nog steeds niet aan de beurt.

Het kromme is ook dat ik met mijn salaris wel als alleenstaande op de duurste woningen kan inschrijven, maar omdat ik met mijn kinderen inschrijf, zijn we een meerpersoonshuishouden en nu kan ik maar tot 640 inschrijven. De meeste eengezinswoningen hier zijn 720. Dus alleen kan ik wel in aanmerking komen voor een grotere eengezinswoning, maar MET mijn kinderen niet. In gemeenten om ons heen hanteren ze steeds meer het tweehurenbeleid maar hier nog niet..

en dan slopen of verkopen ze de meeste eengezinswoningen ook nog en als ze dan al iets nieuws bouwen zijn dat appartementen met maximaal 2 slaapkamers.

Ik heb twee opgroeiende jongens, dus allebei een eigen kamer zou op zich wel prettig zijn. Maar er is gewoon niets..

daar waar er 4 jaar geleden nog ongeveer 120 woningen per week te huur aangeboden werden  in de hele regio, zijn dat er nu nog rond de 60 gemiddeld. Schat ik in..

 

En dan lees je in het nieuwsblad dat de lokale wethouder zegt dat mensen hier gemiddeld na 2,5 jaar actief zoeken wel een huis vinden. Maar ik ben nu 4,5 jaar actief aan het zoeken en ik heb nog steeds niets.

 

Ik zoek ook in omliggende gemeenten daar niet van.. maar het liefst blijf ik hier in hillegom. Maar ik durf bijna niet meer te zeggen dat ik wil blijven waar ik geboren en getogen ben, ik mijn vriendinnen, ouders, broer en werk heb. Waar mijn kinderen op school zitten, hun vriendjes wonen en sportclubs zijn.

 

Nu van de week bericht gekregen dat ik over een paar maanden dit huis uit moet….. en nu?

Eigenlijk wil ik verder met mijn leven, maar daar heb ik wel een permanent dak boven mijn hoofd voor nodig, want ik leef al 4,5 jaar in onzekerheid…

Anke- Onbekend

In juni besloot ik huis en haard achter te laten. Niet het makkelijkste besluit en daarmee begon ook de run op huisvesting. Om moedeloos van te worden. Ingeschreven bij diverse huurbemiddelaars maar zelden tot geen reactie terug. Nu een tijdelijk onderkomen gescoord maar helaas door alle wettelijke bepalingen moet ik hier ook weer uit. Er is zoveel leegstand in en om Purmerend doe er wat aan. Een vaste plek is o zo belangrijk. Een woningzoekende

Sandrine- Onbekend

Wonen in een verouderde sociale huurwoning (enkel glas bijv. en een badkamer uit de jaren ‘70), omdat we met onze 2 (gemiddelde) salarissen geen hypotheek kunnen krijgen. In onze regio (groene hart) is de startprijs vanaf 300.000.

Musch- Onbekend

Wij wonen in een huis wat eind dit jaar (2019) word gesloopt. Doordat we 3 jaar geleden hebben getekend terwijl dit bekend was hebben we geen recht op eem andere woning .

Nu is het geval dat ik samen met mijn vrouw en 2 kinderen op staart komen te staan doordat we nergens terecht kunnen.

Anita- Onbekend

Mij naam is Anita , ik ben uit Breda naar Rotterdam verhuisd, nieuw relatie . Ik woon in een flat maar kan echt niet wennen daar. Voel me steeds meer opgesloten , nou zou je zeggen verhuis je toch , nou dat is niet zo gemakkelijk we hebben 2 inkomens maar de een is een UWV uitkering en mijn man die ga over 3 jaar met pensioen, dus een huis vinden die wij ook in de toekomst zou kunnen betalen is er niet , wij kunnen niet over 3 jaar een huur van 1000 euro betalen , dus ik moet hier blijven . Ik denk niet dat hier ooit weg kan , vreselijk , ik zou een huisje willen met een slaapkamers willen maar vooral een klein tuintje waar ik mijn hobby kan uitvoeren . Maar moet wel betaal baar zijn . Zo zullen er meer mensen zijn , nou hoop dat die heren of vrouwen in de reagering eens aan denken dat er inder daad meer betaalbaar huizen moeten komen , ook voor de middelmoot , net als wij zijn . Dat is alles wat ik te zeggen heb , zo jammer dat het zo slecht ga hier in Nederland met het voorzien van huizen .

Anoniem

Door scheiding op zoek naar ander huis, door lange wachttijden en laag inkomen geen enkele mogelijkheid voor huis in purmerend waar kinderen op school zitten. Omdat ik ivm de scheiding toch een eigen plekje moest hebben uiteindelijk buiten purmerend gaan zoeken en in Hoorn terecht gekomen.in een huis wat eigenlijk toch nog veels te duur is voor mij. En kinderen wonen dus aangezien school niet hier zit, daardoor helaas door deze woonsituatie niet bij mij.

Anoniem

Ik woon met mijn dochters in het huis van mijn tante ze heeft mij een ontbindings contract gestuurd ik moet voor januarie eruit ik weet niet waar ik heen moet en niemand die mij kan helpen heb hulp gezocht bij gemeente amsterdam die kan niks voor mij betekenen mijn dochter wordt in nov 4 dus ik sta dan opstraat met een schoolgaande kind dat dit kan en mag in nl belachelijk.

Roos

Mijn man is 61 en ik bijna 60 gaarne willen we naar een senioren complex en de reden hiervan is we hopen dat we niet meer hoeven te verhuizen en natuurlijk de voorzieningen b.v lift.
momenteel wonen we 3 hoog zonder lift en aan het trappen lopen merk je toch dat je ouder wordt maar helaas kunnen op heel veel senioren woningen niet reageren omdat deze met hun huur onder de 750 euro ligt omdat we momenteel 2 verdieners zijn. nu zijn we nog gezond en hebben we de kracht om te verhuizen maar als we nog jaren moeten wachten terwijl je al 30 jaar staat ingeschreven wie zegt ons dat we dan nog gezond en vitaal zijn. en zo zitten natuurlijk meer mensen met deze probleem .
als de ouderen ook meer een kans geven komen er weer een huis vrij voor een sociaal gezin.
we zijn toch ook op een leeftijd dat we minder willen werken maar als we nu moeten reageren op een vrij sector woning krijgen we de mogelijke kans niet om minder te werken want dan zit je met een hoge huur. met de gevolgen dat je weer moet verhuizen.

Hassan

Ik ben 25 jaar oud. In verband met mijn geaardheid is het thuis niet meer te doen voor mij. Ik voel mij niet veilig en ik kan niet mijzelf zijn. Het advies van de gemeente is een daklozenopvang. Omdat dit voor mij geen optie is verblijf ik een groot deel van de tijd in mijn auto. ‘S nachts als iedereen thuis slaapt kom ik binnen en de volgende ochtend ben ik heel vroeg weer weg om te douchen in de sportschool en naar mijn werk te gaan. Mijn ouders hebben me er officieel niet uitgezet maar de sfeer is grimmig..

Una- Onbekend

Vanaf volgend jaar heb ik geen huis meer. Dat voelt als een urgente zaak, zeker met een klein kind erbij en daarom ging ik naar de Gemeente om te kijken of ik woonurgentie kon krijgen.

De medewerker van de Gemeente is vriendelijk maar maakt me al snel duidelijk dat mijn situatie lang niet schrijnend genoeg is. Ik moet minstens al een jaar onder een brug hebben gelegen met een psychiatrische stoornis, een heroïnenaald in mijn arm en een ernstige chronische ziekte.

Als ik hem probeer uit te leggen dat ik het toch heel erg zou vinden als ik de stad waar ik al mijn hele leven woon uit zou moeten, vanwege mijn werk, mijn netwerk en het feit dat de vader van mijn kind hier woont, rijdt hij langzaam zijn stoel naar achter terwijl hij zegt: ‘Dat ben ik toch niet met u eens mevrouw. Kijk. Ik zit in een rolstoel’ Ik zie nu inderdaad dat hij in een rolstoel zit. ‘Kijk mevrouw, ik zit in een rolstoel en ik kan overal aarden. Mij maakt het niets uit waar ik woon. Ik maak overal weer nieuwe vrienden’

Ik weet hier even niks op te zeggen en probeer een moment te begrijpen wat de relevantie van het rolstoel-verhaal is tijdens dit gesprek. Dan zeg ik maar: ‘Ik benijd u meneer’, wens hem verder een fijne dag en ga op zoek naar een brug en een naald of misschien wel een rolstoel…

Ineke- Onbekend

Tot 2 jaar terug had ik het heel goed voor elkaar. Grote koopwoning, samen met mijn vriend. Woonlasten? 500 euro per persoon per maand.

Maar, dingen veranderen. Mijn relatie ging uit, ik vertrok naar het buitenland en werd zelfstandige. 2 jaar later ben ik terug in Nederland. Vanwege mijn sterk fluctuerende inkomen, kom ik niet in aanmerking voor een hypotheek. Ook niet voor sociale huur. Nu huur ik in de vrije sector, voor €1.735,- excl. per maand; bijna een volledig gemiddeld netto maandsalaris. Dit gaat compleet tegen mijn principes iets, maar #ikwileenhuis.

Judy- Wormerveer

Ik vind het belachelijk, dat ik al méér dan 14jaar sta ingeschreven, en okay wormer waar ik mijn hele leven al woon, en onder omstandigheden een huis moet verlaten, niet ééns in wormerveer kan reageren (terwijl ik eerste sta!!),alléén niet kan huren  omdat ik ik “WORMER ” WERK, ik ben het ook zat dat ik keihard werk belasting betaal enz.

Ik als betalende burger heeft het recht om in mijn dorp te wonen, waar ik al woon en opgegroeid ben!!

Monique- Onbekend

In 2015 gescheiden hadden een koophuis maar moest snel iets anders vinden. Uitgekomen bij particulier. Een boven woning van plus minus 30 vierkante meter. Hier woon ik nu ruim 4 jaar met twee puberende kinderen 24 uur op elkaars lip geplakt. Geen privacy, veel vocht in huis schimmel, altijd koud in de winter en veel te warm in de zomer, douchen in je eigen vuile water omdat putje niet doorloopt regen binnen omdat huurbaas onderhoud niet zo belangrijk vind maar wel een hele hoge huur wil ontvangen. Eigenlijk woon ik als gezin in een studenten woning al 4 jaar maar urgent is het niet, je hebt immers een woning. Maar gezond kan het ook niet zijn voor mijn kinderen en mij. Zowel lichamelijk als geestelijk. Gelukkig hebben we elkaar. En maakt dat voor ons een hoop goed. Maar een echte woning met een eigen plekje voor onszelf zou het geluk kompleet maken.

L.- Onbekend

Mijn 3 volwassen zonen van respectievelijk 33, 31 en 29 jaar wonen nog bij mij en mijn man thuis, omdat er geen betaalbare woningen beschikbaar zijn. Wij zitten dus met 5 volwassenen in een rijtjeshuis wat echt geen gezonde situatie is. Niemand heeft meer privacy. Hun enige privacy is de kamer waar ze vanaf hun geboorte in slapen. Mijn zonen hebben er toch recht op om zelf een eigen leven op te bouwen en eventueel een gezin te stichten?! Ze hebben gelukkig goede banen maar huren via onderhuur of een makelaar is te duur en in je eentje een huis kopen is bijna een onmogelijkheid. Zelf word ik binnenkort 61 jaar en mijn gezondheid gaat er hier ook niet van op vooruit. Het wordt echt tijd dat er meer betaalbare huurwoningen beschikbaar komen voor jonge mensen die voor het eerst op hun eigen benen moeten gaan staan en een eigen leven gaan leiden. Op dit moment zie ik het nog gebeuren dat ze met mij mee moeten naar het verzorgingshuis. Ik maak me hier grote zorgen over.

Simon- Utrecht

Inmiddels sta ik bijna 10 jaar in de regio Utrecht ingeschreven. ik vraag niet veel: een gelijkvloerse woning met balkon en lift. Of een fatsoenlijke seniorenwoning met een kleine tuin. Maar de kans daarop is nog steeds nihil.

De huidige woning is me, hoewel gelijkvloers, te groot, en de tuin is me te bewerkelijk. Voor een gezin met een of twee kleine kinderen, waaronder eventueel iemand met een lichamelijke beperking, is het perfect. Maar ik kom hier niet weg. Omdat ik geen woning kan vinden die voor mij meer passend is, komt een ander ook niet aan de beurt.

Niet alleen dat: voor mijn werk moet ik nu iets meer dan 60 kilometer enkele rit rijden. Slecht voor het milieu en de CO2 uitstoot. Terwijl een deel van mijn werk juist gericht is op het promoten van het verminderen van diezelfde CO2 uitstoot. Maar het is een haast onmogelijke zaak om de woorden zelf in de praktijk te brengen, want: een fatsoenlijke woning in de buurt van het werk is niet of nauwelijks te krijgen.

De overheid wordt gedwongen maatregelen te nemen om de CO2 uitstoot te verminderen. Wel, bouw huizen zodat mensen veel sneller dichter bij hun werk kunnen wonen. Scheelt ontzettend veel autoverkeer, en daarmee files en milieuvervuiling. Dan heb je geen twee, maar drie vliegen in een klap: veel kortere wachtlijsten voor woningen, minder files, en minder CO2 uitstoot. Hoe moeilijk kan het zijn?

Monique- Leijen

Door omstandigheden zijn we op bungalowpark de Leijen terecht gekomen en wonen nu inmiddels drie jaar in onze chalet op privé terrein en hebben het gekocht. Mijn man woont hier al twintig , maar eerst bij zijn ouders 1 huisje verder.

Nu moeten we eruit van de gemeente, terwijl er z’n woningnood is. We staan in Amsterdam, Koggenland en de Achterhoek al tien jaar ingeschreven.

We zijn nu met van alles bezig om ons gelijk te halen ook omdat de gemeente zeer veel fouten maakt.De meeste mensen wonen hier illegaal en ook op de grote camping naast ons , is alles permanent bewoond en de meeste illegaal.

Maar nu worden de chalets opgekocht en vele worden er neer gezet en mensen die recreatie doen weg gejaagd voor chalet die bewoond worden door buitenlandse werknemers en die chalets worden door controle allemaal voorbij gelopen , terwijl ook dit niet mag volgens de regels We kunnen nergens heen en staan op straat , beide ziek en failliet… al ons geld zit in deze woning. Waar de Bvvw voor staat ben ik het mee eens en laat mensen wonen die nergens terechtkunnen.

Anoniem

Gelukkig hebben mijn vriend en ik samen een appartement dat we huren via een woningcorporatie; inmiddels 10 jaar. In 2009 waren we allebei student, twintigers, en kwamen we in aanmerking voor sociale huur. Toen brak de crisis uit. De huur was laag, maar we moesten wel bijlenen via DUO omdat we én niet voldoende studiefinanciering kregen én we bijna niet meer werden ingepland bij onze bijbanen (ook vanwege bezuinigingen). Als twintiger kwam je bijna niet aan een bijbaan omdat je moest concurreren met twintig minners.

Door faalangst en perfectionisme deed ik langer over mijn studie, niet door feesten of dure spullen (want daar deed ik niet aan). Ik was bang dat ik niet aan de bak zou komen zonder goede cijfers, zonder het uiterste te halen uit mijn studie: mede omdat er eenvoudigweg geen banen waren en werkgevers erg kritisch waren. De dreiging van een langstudeerboete destijds maakte het er niet makkelijker op. Daarnaast ontvingen mijn ouders een erfenis waar zij hun schulden van konden betalen (deze 50’ers verloren hun banen door de crisis), maar werd dit geld gezien als vermogen waardoor bij de berekening van mijn studiefinanciering eruit kwam dat ik teveel had ontvangen. Ik moest bijlenen.

Nu jaren later zijn we afgestudeerd, verdien ik gelukkig goed en mijn vriend ook. Wij wonen nu in principe scheef, maar na 10 jaar ook veel te klein. Wij willen dolgraag verder met ons leven.

Ik kan me voorstellen dat mensen met een kleinere beurs in ons betaalbare appartement zouden willen wonen.

We willen een woning kopen. We zijn in staat te sparen: dat hebben we ook gedaan en doen we nog steeds. De ouders van mijn partner hebben aangeboden een (klein) bedrag te schenken. Garant staan kunnen zij niet, want ons inkomen is bij elkaar opgeteld aanzienlijk meer dan van hen.

Wij kunnen makkelijk 700 euro per maand aan hypotheek aflossen, maar door de berekening met onze studieschuld zouden wij volgens de bank dat niet kunnen dragen. Sterker nog: met de verhoogde vraagprijzen is het voor ons beschikbare aanbod erg klein. Het kleine aanbod is sowieso al weg zodra het op Funda staat, of op de site van de makelaar; zo snel gaat het. We kunnen niet eens een bezichtiging inplannen of een bod plaatsen. Ons netwerk zoekt met ons mee, maar dit zijn toch huizen waarop we geen schijn van kans maken (€).

Rekening gehouden met dat we vermogen (ons spaargeld dus) moeten inzetten voor kosten die niet opgenomen kunnen worden in de hypotheek (overdrachtsbelasting, notaris, NHG, taxatiekosten, bouwkundig onderzoek, makelaarskosten), kunnen wij nauwelijks overbieden.

Als de hypotheekadviseur aangeeft dat een hypotheekverstrekker coulanter kan zijn als we laten zien dat we meer studieschuld aflossen dan wat DUO nu automatisch van mijn rekening af haalt, maken we meer kans. Maar ik durf geen risico’s te nemen met mijn geld, want er gaat een wetgeving in per 1 januari 2020: Arbeidsmarkt in Balans.

Werkgevers mogen vanaf 1 januari 2020 3 jaar lang tijdelijke contracten geven in plaats van 2 jaar. Er geldt geen overgangsregeling, dus huidige werknemers worden hier dus ook in meegenomen. De strategie van mijn werkgever is personeel zo lang mogelijk tijdelijke contracten geven. Ik verwacht dat zij dit in mijn geval niet gaan doen, want tijdelijke krachten krijgen met deze wetgeving Arbeidsmarkt in Balans nu ook transitievergoeding. Hoe langer je er werkt, hoe hoger de vergoeding. Ik verwacht dus volgend jaar dat ik ontslag krijg zodat de kosten niet te hoog oplopen voor de werkgever. Geef ik mijn buffergeld aan DUO en ik raak mijn baan kwijt, dan ben ik de pineut.

Huren is ook geen optie, want door ons gezamenlijk inkomen komen wij alleen in aanmerking voor particuliere huur, wat veel duurder is dan een koopwoning op maandelijkse basis (onderhoud niet meegerekend maar daar kun je voor sparen). Als wij ons huurhuis uit gaan moeten we reageren op huurwoningen die, als we er qua ruimte er ook maar iets op vooruit willen gaan, minimaal 1000 euro per maand zijn. Daar zouden we dan wel genoeg inkomen voor hebben? Van die prijzen word ik als woningzoeker zenuwachtig, daar pas ik voor.

Wij willen ons zo graag richten op de toekomst, een normaal leven. Net als een doorstromer.

We verdienen goed, letten goed op ons geld, werken hard (32u en 40+u per week), we zorgen dat we relevant blijven op de arbeidsmarkt en we sparen. Maar de flexibele contracten, het te zwaar meewegen van studieschulden en het tekort aan beschikbare huizen, maken het allemaal erg moeilijk. Ik probeer met man en macht sterk te blijven en naar oplossingen te blijven zoeken, maar de bijkomende stress begint zijn tol te eisen in ons leven.

J.- Onbekend

Mijn ouders beide in de 70 worden al 3 jaar getreiterd door de bovenburen. Eerste wat meneer zei was “jullie discrimineren”. Grappige is dat wij niet eens wisten dat hij Pools was. 2e wat hij zei “wij hebben rechten”. Uit alles blijkt dat mijn ouders dat dus niet hebben. Daar zit je dan op je oude dag. Vast aan dit huis, waar je 12 jaar met veel plezier hebt gewoond. Totdat de nieuwe buren er kwamen. Ruzie over een tuin. Als je een bovenwoning hebt, heb je geen tuin. Nu hebben mijn ouders urgentie gekregen omdat de buren hun bedreigen. Helemaal blij waren we. Kunnen ze in een ouderen flat gaan wonen. Helaas gaat hem niet worden. Al die jaren heeft mijn vader keihard gewerkt. Om nu elk jaar gekort te worden. Ze verdienen te weinig. Dus wat hebben ze aan de urgentie?

Anoniem

Ik ben 33 jaar, heb een HBO opleiding en een vaste baan in de sociale sector.

Sinds 2,5 jaar woon ik in een ‘studio’ van 23 m2, na als gevolg van een break-up enkele maanden bij familielid te hebben gewoond. Ik dacht hier jaar te wonen en dan weer door te groeien naar appartement of andere woning die beter past bij mijn situatie. Maar de situatie voelt op dit moment uitzichtloos, ik verdien te veel voor sociale huur maar te weinig voor particulier (zelfstandig begint dat hier in de randstad vanaf 1000 euro in de maand). Kopen is geen optie, want na 15 jaar hoge particuliere huurprijzen is van sparen niet echt gekomen.  De andere optie is de randstad uit, maar hier heb ik mijn netwerk, hobby’s en baan, ik zou mijn leven dan dus vanaf nul moeten opbouwen. Een echte optie zit er voor alsnog niet tussen, dus voorlopig zal de situatie niet veranderen.

Anoniem

Ik vrouw van 45 ben 4 jaar geleden op straat gezet door een huurschuld van nog geen 3 maanden. Terwijl ik zwaar overspannen was en midden in de rouwverwerking zat omdat mijn ma die nacht was overleden. Mijn baan was ik 3 maanden daarvoor kwijt geraakt. Ivm inkrimping van het bedrijf.  Woonde jaren noodgedwongen overal en nergens. Woon nu in een kamer van 4 bij 5. Hier door alles kwijt geraakt, mijn kinderen die noodgewongen bij hun vader wonen. Al mijn spullen kwijt geraakt, paspoort enz. Dit omdat ik geen vast woonverblijf heb. Kan hier door ook de schuldsanering in. Omdat ik me hier niet kan inschrijven. Terwijl ik vanaf mijn 16de al jaren op mij zelf woonde en alles netjes betaalde.

Marco- Onbekend

Gelukkig stond ik 14 jaar ingeschreven toen ik door omstandigheden mijn huis moest verkopen. Nu betaal ik het dubbele aan huur. #wooncrisis en #ikwileenhuis is van deze tijd, schatkist vullen is nauwelijks meer aan de orde. Stop de #huurdersverheffing voor sociale woningbouw!

Suzanna- Onbekend

Na een zwaar traumatische jeugd vertrokken ben ik naar het buitenland vertrokken. Had ik net pech en is daar de dader (van me traumatische jeugd) me achter na gereisd.  Die ging er ook vrolijk wonen en het gepest en stalken ging gewoon verder in samenwerking met de vader van me kinderen. Nadat het duidelijk was dat de economie instortte van het land, moest ik terug keren. Vaker ben ik terug gekeerd om middelen te vergaren om zo mijn dromen te volgen. Maar dit maal heb ik ingezien ondanks wat is geweest het beter is in mijn land opnieuw te starten. Ik ben ook moeder van twee en we hebben echt voedsel, kleren en goed onderwijs nodig. Dus wil ik nu trauma’s tegemoet gaan voor een betere toekomst. 1 voordeel is immers dat de dader niet meer in Nederland is. Maar dan hebben we wel een huis nodig. Naar Nederland komen was heel zwaar en moeilijk, er waren geen middelen en ik heb ervoor het onderspit gedolven. Daarna kwam Jeugdzorg bijdehand doen dak een dakloze moeder geen kinderen hoort te hebben, 2 dagen nadat ik gearriveerd was. Dit door de dader die vanuit het buitenland weer mensen aan het manipuleren was in Nederland.  Om zo me gezin te melden. Nu dat het eindelijk een beetje rustig is hebben we nog steeds een woning nodig. We zijn nu inwonend en dat is ook echt niet makkelijk! Alle hulpverlening is en was al betrokken bij ons gezin en ze kunnen gaan. Ze hebben niets voor ons! Ik heb zware nekpijn van alle stress, me kind moet naar school. We zitten in een weiland de supermarkt is tenminste 40 minuten fietsen en de bus een 40 minuten lopen. Ik krijg maar 36% van me uitkering, die ik niet nodig had gehad als jeugdzorg niet bijdehand deed.  Ik had al een baan gevonden (om een manier te vinden uit deze ellende te komen) waar ik weer naar kan fluiten want er is geen kinderopvangtoeslag. voor mij. Ik krijg geen toeslagen dus. Door de hele situatie moet ik me kinderen met de auto naar school brengen. In deze stress kan ik niet kindje naar school fietsen heen 35 min terug en weer ophalen. Ik heb teveel stress in me lichaam over een huis dat er niet is. Een inwonende situatie waar alleen een houtkachel is. Met de dag het kouder word. En ik ben bij meer dan 17 corporaties ingeschreven ik reageer op meer dan 20 loting woningen per week. Ik zit uren achter de laptop te zoeken naar iets wat er niet is. Ik huil maar dat mag niet van de hulpverlening want dat ben emotioneel instabiel en niet geschikt om voor kinderen te zorgen. Maatschappelijk werk dat nog steeds durft langs te komen om te zeggen dat hij me niet kan helpen. Om de hulpverlening te paaien ben ik naar de psychiater gegaan, die wil me niet eens behandelen die zeg je doet het goed maar het zou beter zijn dat je rust krijgt. Thuis moeten we stil zijn tot 11.00 want opa slaap. Hoe doe ik het met twee kleine kinderen. Elke dag wordt er op me gevit, wat anders moet of vuil dat ik niet goed weggooi, of kinderen die lawaai maken, hulpverlening komt langs en vraagt doelen. Mijn doel is een woning zodat ik en me gezin kan herstellen van alle pijn en immense verdriet dat me al jaren is aangedaan. Zodat we niet steeds horen dat we stil moeten zijn. Jeugdzorg heeft ze ook in een pleeggezin gezet 5 weken, hoe dan ook. Sinds dat ik in Nederland ben heb ik niet 1 week gehad om alleen te zijn met me kinderen. Ik ben verscheurd van verdriet, Dat mijn land niks voor me kan betekenen in onze tekorten.

Gabrielle- Onbekend

Ik woon in een twee kamer appartement met mijn zoon van 11. Mijn zoon heeft echt een eigen slaapkamer nodig. En ik slaap in de woonkamer. T wordt echt te klein voor ons. Help ons asjeblieft. Ik zou jullie zo dankbaar zijn.

Met vriendelijke groet,

Max- Onbekend

Ik ben 56 jaar en gehuwd. Mijn vrouw heeft sinds enkele jaren last van reuma en krijgt daar steeds meer last van. We zitten nu in een particulieren huurwoning en willen kleiner en gelijkvloers gaan wonen.

Er zijn bijna geen 55+ woningen beschikbaar en de wachtlijsten zijn enorm. Ook de huur van een appartement is nog hoger dan van een gewoon woonhuis.  Die huur kan ik niet opbrengen en voor een sociale woning kom ik ook niet voor in aanmerking daar is mijn inkomen te hoog voor. We zitten vast in het huis waar we nu in zitten en we kunnen niet naar een voor ons gemakkelijker te onderhouden en begaanbaardere  woning.

Er worden wel nieuwe woningen gebouwd alleen daar is de huur veel te hoog van. Het zou mooi zijn dat er woningen 55+ gebouwd kunnen worden met een huur tussen 720 en 900 want die zijn er niet.

Dit is mijn verhaal.

Hanna- Onbekend

Ik ben 32 jaar en woon noodgedwongen nog bij mijn moeder. Ik sta 10 jaar ingeschreven in regio Amsterdam en 6 jaar in regio Almere. Ik reageer wekelijks maar mijn slagingskans is altijd “zeer laag”. Ik ben op een leeftijd dat ik graag moeder zou willen worden (en ivm gezondheidsproblemen is dit mijn laatste kans) maar een kind krijgen terwijl thuiswonend is niet verstandig. Als mijn moeder komt te overlijden, moet ik onze huurwoning verlaten omdat ik geen rechten heb.. dan kom ik (evt. Met kind) op straat te staan. Daarom moet ik de kans om moeder te worden noodgedwongen uitstellen, tot ik ooit een woning heb. En dan hopen dat het nog kan…

Daphne- Amersfoort

Als 4 jaar opzoek voor een plekje voor mijzelf. De sfeer thuis wordt er namelijk niet beter op. Helaas, is er te weinig aanbod voor de grote hoeveelheid die in Amersfoort een woning zoeken. Elke dag alle sites afspeuren en als nog teleurstellingen krijgen.

Amber- Noord- Holland

Beste lezer,

Ik heb twee jaar geleden mijn sociale huurwoning achtergelaten om (van dezelfde woningbouwvereniging) een woning te kopen. Wij verdienden veel en het is niet netjes om dan een sociale huurwoning te behouden als je ook kunt kopen, vonden wij.

Vorig jaar strandde mijn relatie en ik zou wel ‘even’ een nieuwe woning zoeken omdat ik het koophuis alleen niet kan betalen. Ik verdien niet slecht, krijg flink wat overwaarde dus het zou allemaal wel te doen zijn, dacht ik…

Ik ben nu een jaar verder en ik kan gewoon geen woning krijgen! Amsterdam heb ik opgegeven ivm de bizarre inkomenseis en te weinig aanbod, dus ik besloot het in Alkmaar te proberen en alles rondom Amsterdam. Ik krijg het niet voor elkaar en slaap nu al maanden bij mijn moeder op de bank.

Hulp of een oplossing is meer dan welkom! Fijn dat jullie daaraan werken.

Hanneke- Onbekend

Ik woon al bijn 3 jaar zonder mijn kind. Mijn  huidige woonsituatie geeft geen ruimte voor ons beide er is maar 1 slaapkamer voor een volwassen vrouw met opgroeiend puber is 35 vierkantemeter te klein,

Deze onstandigheden maken zoveel kapot de band tussen moeder en kind Herinneringen vervagen. Nieuwe kunnen samen niet gemaakt worden.

In Nederland brengen  wij gezinnen uit oorlogsgebeiden weer samen opdat ze in rust samen kunnen zijn.  Dat is mooi en dat moeten wij ook blijven doen.

Echter waarom mogen wij dan niet samen zijn omdat wij ‘ik’ alles volgens de regels heb gedaan en daarom geen woonruimte voor ons beschikbaar is..

Het -Verdriet als ik mijn kind uitzwaai nadat hij 1 nachtje is geweest word steeds groter.

Brigitte- Onbekend

Ik ben 51 jaar, sta 13 jaar ingeschreven bij woningnet Woon al 8 jaar bij mijn moeder van 77 jaar met mijn 19 jarige dochter Het huis heeft 2 slaapkamers en ik slaap al 8 jaar naast mijn moeder ##ikwileenhuis##

Ailed- Onbekend

Sinds 2003 in gelukkig in huidige woning maar nu door familie uitbreiding een kamer te weinig, we vinden niets in west die een Klein beetje groter is onlangs 16 jaar ingeschreven.

Feike- Amsterdam

Toen ik me dit voorjaar inschreef voor een opleiding dacht ik dat ik voor september wel een kamer zou vinden in Amsterdam of omgeving. Maar deze opgave lijkt onmogelijk voor een student met minder bedeelde ouders. Ik ben niet kieskeurig maar er is niets dat past binnen een maximale lening van duo. Overspannen woningmarkt maakt dat ik nu twintig uur reistijd heb in de week.

Ankie- Onbekend

13 jaar geleden verhuist vanwege het werk van manlief , dit appartementje was toen een c klasse ofwel voor hogere inkomens wij konden niet op a of b klasse woningen reageren ,nu worden wij al jaren gezien als scheefwoners,   zo oneerlijk! Ik ziek  en daarbij hoge zorgkosten, man werkt en wat wij aan jaarinkomen hebben verdienen we niet netto!!! we kunnen niet kopen en ook niet particulier huren , waar zijn ze in Den Haag mee bezig?! armoede aan het zaaien , bedankt!

‘Namens iemand’- Onbekend

Namens iemand die even niet in staat is om zijn eigen verhaal op deze website te zetten:

Ogenschijnlijk geluk dat blijkbaar een keerzijde kende van depressie en een complexe persoonlijkheidsstoornis. En als je het dan niet meer volhoudt, loopt alles hard van je weg. Partner. Kinderen. Aanmaningen belanden ongeopend op de grote stapel en voor je het weet, sta je op straat en slaap je in een auto.

Het is een verhaal van iemand die vastloopt in de systemen van wonen én zorg. Ze komen in aanmerking voor acht weken crisisopvang. Daarna volgt de dagbehandeling, maar die vereist … een vast adres! Ze krijgen voorrang bij de toewijzing van een woning, maar blijven dakloos. Want er zijn geen plekken in de tussenvoorzieningen. Geen alternatieve of tijdelijke woonvormen. Dan voel je de urgentie, de machteloosheid en maatschappelijke impact van het tekort aan sociale huurwoningen. Initiatieven als ‘housing first’ zijn daarom van een onbeschrijfelijk belang.

Tracey- Onbekend

Door deze vervelende wooncrissis zijn mijn zus 31 en ik 27 gedwongen om met onze kinderen en vriend thuis te wonen. Te gek voor woorden dat wij als geboren Amsterdammers met regiobinding niet eens voorrang krijgen op een woning. Wij zijn Amsterdammers maar worden gedwongen om ver buiten de randstad te gaan wonen waar wij helemaal niemand hebben.

Heel veel woningen worden nu jongeren woningen of studentenwoningen,heel leuk voor de studenten maar er zijn genoeg studenten die gewoon in de stad wonen en studeren in de stad maar gewoon een huisje voor zichzelf willen , hoe zit het dan met de moeders die met een kind van de bassischoolleeftijd op in 1 bed moeten slapen door deze rot situatie momenteel.

Es- Gouda

In Gouda is het een ramp om aan een woning te komen. Sinds kort mag ik niet eens reageren op woningen want tja te hoge inkomen. Wat is een te hoog inkomen, wordt er ook rekening gehouden met kleine kinderen of voeden we ze gratis op? Dus alles wat we aan salaris binnenkrijgen wordt ook behouden, denken jullie dat???!!! Gas, elektra, water, ziektekosten, kinderopvang, schoolkosten, kleding, boodschappen, telefoon/internet abonnementen(onmisbaar tegenwoordig), afvalstoffenheffing, aanslagbiljet Rijnland, belastingen…serieus, kan hier nog een huur van +- 1000 euro nog bij?????????????????? En nee kopen is geen optie, verdien daar weer te weinig voor, bah bah, wat een rotsysteem in NL.

Simon- Onbekend

Gescheiden met kleine kinderen. Ik wil graag op mezelf wonen om de samenwerking met mijn ex positief te houden. Ik verdien teveel om in aanmerking te komen voor sociale huurwoning, te weinig voor de huisjesmelkers en de commerciële verhuurbedrijven willen allemaal een ondertekend echtscheidingsconvenant zien. Dan maar af en toe bij mijn ouders slapen.

Rina- Utrecht

Ik ben een alleenstaande, gescheiden moeder met een dochter van 16. Daarnaast heb ik nog 2 oudere dochters van 21 en 24, die op zichzelf wonen. In het verleden ben ik met alle drie mijn kinderen letterlijk op straat komen te staan, omdat ik door een huurschuld vanwege mijn scheiding mijn huis uit werd gezet. Ik kon nergens heen. Uiteindelijk is mijn gezin verscheurd geweest. Ik kon samen met mijn jongste dochter op een bovenkamer bij mijn opa en oma logeren. Een van mijn dochters kon bij mijn vader terecht en de oudste ging naar mijn zus, omdat dat dichterbij haar school was. Ik hoef niet uit te leggen wat dit voor gevolgen voor zowel ons als gezin heeft gehad, maar ook voor mijn kinderen apart in het bijzonder. Deze meiden zijn vast gelopen in hun opleiding en werk. Hebben te maken met allerlei psychische problemen en kunnen zich niet redden zonder hulp van een uitkerende instantie.

De jongste, die als enige nog het minste last bleek te hebben, is sinds 2 jaar depressief. Wij proberen al 6 jaar lang om een woning in Utrecht te krijgen, maar komen er niet binnen. Elke keer is er weer iets dat niet aan de eisen van de betreffende woningcoöperatie voldoet: de gezinssamenstelling is te klein, de woning te groot voor mij en mijn 16 jarige dochter, het inkomen niet hoog genoeg en ga zo maar door. Ik laat verdorie een eengezinswoning in Nijkerk achter van ca 128m2. Daar kan een jong gezin in trekken met hun kleine kinderen, het enige dat ik wil is ruilen met dit gezin, naar hun appartement in Utrecht van 65m2. Dit gezin wil graag naar Nijkerk, zodat ze dan dichterbij Amersfoort wonen, waar hun familie ook verblijft. Hoe moeilijk kan het zijn? Ik wil graag kleiner en gelijkvloers en naar Utrecht. Dit gezin wil graag groter gaan wonen en in mijn huis.

Regels, regels regels. Nog even en ik kan straks weer een kind bij een uitkerende instantie inschrijven en mijzelf erbij. Oh ja was ik nog vergeten erbij te vermelden, dat ik inmiddels geen baan meer heb omdat de stress en de zorg rondom mijn kinderen mij teveel is geworden. Maar dat is niet belangrijk. Laten we vooral niet naar de persoon achter de huurder kijken, want dan wordt het pas echt ingewikkeld.

Nederland waar zijn we mee bezig???

Helena- de Bilt

SOS.wordt door niemand gehoord.al  4jaar is mijn zoon zonder eigen woonruimte.gescheiden.geboren ,z’n hele leven wonend in de Bilt.is slachtoffer van huidige woning toewijzing beleid.heeft midden in komen.mag huren vanaf 635.woningen zijn goedkoper geworden.is starter .kon destijds niet in z’n eensgezinswoning blijven door huwelijkse schuld die bij hem werdt neergelegde.woning bouw ssw  verleende hem geen urgentie.gemeente de Bilt ook niet.zoon zelf heeft diagnose autisme Asperger .z’n oudste zoon ook ,heeft meerdere beperkingen jongste zoon bezoekt aangepast onderwijs.heeft geen slaap of ontvang mogelijk heid voor z’n 2zoons.kamer bewoning is geen zelf standige woonruimte.kan daar door ook geen gebruik maken van WMO zorg die noodzakelijk is.wil graag in de Bilt wonen in buurt van moeder weduwe.hebben elkaar nodig.voor ondersteuning.de huidige situatie geeft heel veel stress .en is voor ons heeel urgent.volgens medewerkster gemeente de Bilt .niet zoon is niet in levensbedreigende situatie .wat een onbegrip.zijn de mensen die wel urgentie krijgen in levens gevaa,r????op m’n noodkreet recent  naar SSW voor urgentie op medische gronden.melde dat m’n zoon heel veel stess ervaart door situatie en niet kan functioneren daar door.nam men niet eens de beleeftheid in acht te reageren op m’n nood kreet.hoe harteloos.

Rina- Utrecht

Ik ben een alleenstaande, gescheiden moeder met een dochter van 16. Daarnaast heb ik nog 2 oudere dochters van 21 en 24, die op zichzelf wonen. In het verleden ben ik met alle drie mijn kinderen letterlijk op straat komen te staan, omdat ik door een huurschuld vanwege mijn scheiding mijn huis uit werd gezet. Ik kon nergens heen. Uiteindelijk is mijn gezin verscheurd geweest. Ik kon samen met mijn jongste dochter op een bovenkamer bij mijn opa en oma logeren. Een van mijn dochters kon bij mijn vader terecht en de oudste ging naar mijn zus, omdat dat dichterbij haar school was. Ik hoef niet uit te leggen wat dit voor gevolgen voor zowel ons als gezin heeft gehad, maar ook voor mijn kinderen apart in het bijzonder. Deze meiden zijn vast gelopen in hun opleiding en werk. Hebben te maken met allerlei psychische problemen en kunnen zich niet redden zonder hulp van een uitkerende instantie.

De jongste, die als enige nog het minste last bleek te hebben, is sinds 2 jaar depressief. Wij proberen al 6 jaar lang om een woning in Utrecht te krijgen, maar komen er niet binnen. Elke keer is er weer iets dat niet aan de eisen van de betreffende woningcoöperatie voldoet: de gezinssamenstelling is te klein, de woning te groot voor mij en mijn 16 jarige dochter, het inkomen niet hoog genoeg en ga zo maar door. Ik laat verdorie een eengezinswoning in Nijkerk achter van ca 128m2. Daar kan een jong gezin in trekken met hun kleine kinderen, het enige dat ik wil is ruilen met dit gezin, naar hun appartement in Utrecht van 65m2. Dit gezin wil graag naar Nijkerk, zodat ze dan dichterbij Amersfoort wonen, waar hun familie ook verblijft. Hoe moeilijk kan het zijn? Ik wil graag kleiner en gelijkvloers en naar Utrecht. Dit gezin wil graag groter gaan wonen en in mijn huis.

Regels, regels regels. Nog even en ik kan straks weer een kind bij een uitkerende instantie inschrijven en mijzelf erbij. Oh ja was ik nog vergeten erbij te vermelden, dat ik inmiddels geen baan meer heb omdat de stress en de zorg rondom mijn kinderen mij teveel is geworden. Maar dat is niet belangrijk. Laten we vooral niet naar de persoon achter de huurder kijken, want dan wordt het pas echt ingewikkeld.

Nederland waar zijn we mee bezig???

Quintin- Schaijk

Ik ben 24 jaar, afgestudeerd en heb autisme. Omdat ik autisme heb is het heel belangrijk dat ik een stabiele en vertrouwde omgeving heb die ik zelf vorm kan geven. Toen ik op mijn 18e ging studeren in Wageningen kreeg ik mede hiervoor een studio toegewezen zodat ik niet afhankelijk hoef te zijn van anderen. Ook toen ik mijn afstudeerstage ging lopen in Venlo kon ik voor de duur van mijn stage een vergelijkbare studio huren. Al voor deze stage was ik al aan het overdenken hoe ik zou moeten wonen wanneer ik mijn studie afgerond had (in Wageningen mocht ik 12 maanden blijven wonen na afstuderen, in Venlo maar 6 maanden, dus verhuizen was onvermijdelijk). Het was mij duidelijk dat de enige goede optie een woning in mijn eigen dorp Schaijk zou zijn.

Toen mijn ouders zo’n 30 jaar geleden richting hun afstuderen graag weer terug in eigen dorp wilden gaan wonen, konden zij zich op vrijdag inschrijven en op maandag al teruggebeld worden met bericht dat zij een ruime en betaalbare nieuwbouwwoning kregen. Ik vond het niet erg dat ik niet een nieuw huis met 3 slaapkamers, een zolder en een ruime tuin kon verwachten. Een appartement van 30 jaar oud, 1 slaapkamer en een klein balkon was ruim voldoende voor mij. Maar ook dat was geen optie, dus men mag blij zijn dat mijn ouders mijn oude slaapkamer voor me vrijhielden, anders had ik inmiddels in mijn Renault Twingo moeten slapen.

Natuurlijk heb ik gezocht naar alternatieven zodat ik toch op mezelf kon wonen. Ik kon een schuur in het buitengebied wonen, maar deze was absoluut niet geschikt of legaal om te bewonen en ik heb uiteindelijk hier van afgezien omdat ik me zorgen maakte om de brandveiligheid. Inmiddels huur ik een zelfstandig achtergedeelte van een huis wat wel basale brandzekerheid biedt, en ik ben de eigenaar zeer dankbaar dat ik in ieder geval zelfstandig kan wonen voor een redelijke prijs, maar uiteindelijk komt het er nog op neer dat ik in een schuur in het buitengebied woon en nog steeds op zoek ben naar een woning.

Het is niet alsof ik niets probeer te doen om de situatie te veranderen. Ik heb tijdens mijn stage meegeholpen om de woonvisie in mijn gemeente opnieuw vorm te geven, maar dit heeft nog nergens toe geleid. Ik heb gesproken met de WMO-tak van de gemeente, maar blijkbaar woon ik in hun ogen perfect zelfs als ik letterlijk ziek wordt van onzekerheid. Ik heb gesproken met de enige aanwezige woningcorporatie, maar die vindt dat de slagingskansen in de gemeente best goed zijn en klaagt dat de grond te duur is of te ver van voorzieningen (je kunt letterlijk geen kilometer van een supermarkt weg komen in het dorp) dus hebben ze al 10 jaar niets gebouwd inmiddels. Ik heb gesproken met de woningbouw-tak van de gemeente, maar die klaagt erover dat het te onduidelijk is waar vraag naar is terwijl er net een woonwensenonderzoek ondernomen is en het al jaren duidelijk is dat er een tekort aan betaalbare woningen van alle soorten is en dat het dus niet uitmaakt wat je bouwt.

Ik vraag niet veel. Ik wil in eigen dorp kunnen wonen, in een woning die ik kan betalen en die past bij mijn behoeften, en dat wil ik ongeveer nu. Als mijn ouders veel meer dan dat konden, dan verwacht ik van hun generatie toch in ieder geval wat ik nu vraag. #ikwileenhuis

Louise- Onbekend

Net met pensioen, samen met mijn partner.  Wonen in een Sociale huurwoning. Mijn huidige partner trok jaren geleden bij ons in. We werden door de liefde “scheefhuurders”. De kinderen staan nu op eigen benen.

De huur ging ieder jaar maximaal omhoog. Voor dezelfde woning betalen wij allang veel meer dan de buren. Ik ben al jaren op zoek naar een geschikte woning voor later. We worden ouder, minder valide. We hoeven niet meer in een grote eensgezinswoning, we gunnen een jong gezin onze woning met tuin.

Maar er is niets, als jaren niet. We zitten vast, huur blijft stijgen. Er staan al jaren amper vrije sectorwoningen op woningnet. Nieuwbouw is er voor de rijken, die kunnen kopen en soms ook nieuwbouw voor de sociale sector. Waar blijven de woningen voor de middeninkomens?? Wij zitten klem.

M.- Amsterdam

Ben 24 jaar. Woon noodgedwongen, al bijna 5 jaar bij m’n oma van 70. Het lukt maar niet om een eigen huis te krijgen in de stad waar ik geboren en getogen ben. M’n hele familie woont hier. Zou het niet leuk vinden om (ver) buiten Amsterdam te gaan wonen. Maar inmiddels ben ik al op zoek naar een huis buiten de hoofdstad. En helaas, ook daar zijn de wachttijden verschrikkelijk. Ik word gek van de hoge prijzen en belachelijke inkomenseisen die worden gevraagd. Als 24 jarige is het niet vanzelfsprekend om minimaal 3200 per maand te verdienen als je geen jarenlange werkervaring en alle nodige diploma’s in bezit hebt. De situatie is om gek van te worden.

S.- Onbekend

IK MOET MIJN STUDENTEN WONING UIT IVM EINDE STUDIE EN KAN NERGENS HEEN. STOP DEZE F- CRISISSSS!!!!!

Sabrima- Onbekend

29 jaar en nog steeds het ouderlijk huis niet uit. Al 11 jaar ingeschreven voor sociale huurwoning, al 6 jaar een goedbetaalde baan maar een simpele woning is simpelweg niet te betalen voor mij alleen.

Selin- Amsterdam

Ik werd op straat gegooid door eigen familie. Mijn moeder die diabetes heeft, een zusje van 14 en ik. Gemeente Amsterdam vond dat geen reden voor urgentie. Heb toen bij andere familieleden moeten wonen een jaar lang. Tis dat ik toen een studio kreeg op dat moment na 8 jaar te zijn ingeschreven. Betaal 550 euro pm huur voor 30m2. Dat is meer dan een kwart van mijn salaris. En ik ben al 27. Ik moest door nood wel de eerste de beste woning accepteren en nu moet ik weer alles gaan opbouwen. Als ik straks een gezin wil gaan stichten, mag dat niet in mijn woning omdat kinderen niet toegestaan zijn plus veel te klein. Moet ik nog 25 jaar gaan wachten op een eengezinswoning met een beetje redelijke huur?

A.- Onbekend

Op je 25e nog in een studentenhuis (moeten) wonen omdat de wachtlijst voor sociale huur ca 16 jaar is.  Zou betekenen dat ik hier tot mijn 34e moet wonen in deze situatie. #wooncrisis #regioGelderland

Susanne- Amsterdam

Na 12 jaar ingeschreven te staan bij woningnet maak ik nog steeds geen kans op een woning in regio Amsterdam! En de woningen waar ik nog een beetje voor in aanmerking kom zijn 36 m2 en nog 720 euro per maand. Om die reden woon ik nog bij mijn ouders, best zielig op mijn 35e haha.

Joke- Onbekend

Er zijn genoeg woningen, maar veel worden bezet gehouden door bewoners waarvan de kinderen al uit huis zijn gegaan. Beter bouwen ze betaalbare kleine woningen voor de eenlingen.

J.- Onbekend

Ik sta sinds mijn 18e ingeschreven en ben inmiddels 32 jaar. Helaas maak ik tot op heden geen kans op een sociale huurwoning. Kopen is geen optie i.v.m. studieschuld, alleenstaand en geen vast contract. Ik verdien net niet genoeg voor een vrije sectorwoning.

Hicham- Amsterdam

Ik woon in Amsterdam en in kleine huis van 30  m2 met twee kinderen in in slaapkamer alles gaat achteruit school mijn werk geen rustig rust. Dat zegt alles

Shirley- Onbekend

Ik sta al vanaf mijn 18de ingeschreven ben nu inmiddels 27 en woon nog steeds bij mijn ouders ik eindig ook nog steeds niet in de top 10. Ik hoop toch binnen nu en een jaar een huis te vinden.

Niels- Onbekend

Niemand weet of je gaat scheiden of niet. Na 15 jaar toch gebeurd en besloten dat mijn ex vrouw in de huurwoning mocht blijven. Achteraf bleek dat degeen die in de huurwoning blijft, tevens alle jaren wacht tijd ook mee krijgt, gezien we samen waren ingeschreven. Mijn idee was: zij de woning met opnieuw opstarten van wacht tijd en ik de wacht tijd als starter mee. Maar dat blijkt niet te kunnen. Gevolg… huis huren in de particuliere sector ?… te duur en niet te vinden. Huis kopen ? Als zelfstandige… geen optie. Sta je dan met je kinderen op straat… RAMP !!!! Maar ondertussen wel 9 jaar betaald voor de woonduur/wacht tijd.. en dus voor niets. En dat met de winter voor de deur… :-((((((

Daniel- Almere

Geboren en getogen Amsterdammer, naar Amerika gegaan om daar tijdelijk te studeren. Toen ik terugkwam (ouders bleven in Amerika) kon ik niet anders dan op kamers gaan in Almere.

Meteen ingeschreven in Amsterdam/Almere. Sta nu dus ongeveer 5 jaar ingeschreven.

De vooruitzichten op een woning zijn moedeloos. Ik word dit jaar 29 en ben een net afgestudeerde hoofdagent die in een piepkleine studio woont.. wie weet voor hoe lang?!?!

Te oud om een jongeren woning te krijgen, verdien meestal te weinig om vrije sector te huren en als ik iets zou kunnen huren, betekent het dat een groot deel van mijn salaris naar de huur gaat waardoor je nooit kan sparen om uiteindelijk een woning te kunnen kopen.

Zal het dan voor altijd een droom blijven om als alleenstaande starter ooit in een “normale” woning te wonen?.

Rik- Onbekend

Gelukkig hebben mijn vriendin en ik nu een dak boven ons hoofd, we wonen allebei sociale huur. Ik in een gedeelde woning en zij in een studio. We willen graag samen iets zoeken maar de vrije sector is onbetaalbaar voor ons. Beide maatschappelijk werk, ik in het onderwijs en zij in de zorg en dat zijn niet de banen waar het grote geld te verdienen is.

Loting is op dit moment onze enige kans om iets samen te krijgen waarbij we niet constant op elkaars lip zitten echter reageren hier 1700 andere mensen ook op.  Het pijnlijke vind ik dat er in het pand waar mijn vriendin zit wel grotere woningen zitten met 2 of meer kamers maar dat daar 1 persoon woont, vaak een ouder iemand die hier al jaren zit door een oude doorschuif regeling. Helaas geld die doorschuif regeling niet meer, je mag alleen van klein naar groot en niet andersom.

Wij dachten, als we ons nou samen inschrijven komt onze inschrijf tijd bij elkaar en hebben we meer kans op een woning. Helaas is dit niet het geval volgens woningnet. Diegene met de kortste inschrijftijd komt op de inschrijving van die met de langste maar de inschrijvingen worden niet bij elkaar opgeteld.

Waarom zou je dan samen inschrijven???

We hopen snel iets te vinden zodat we samen een toekomst kunnen opbouwen.

woonspraak.nl- Onbekend

Wooncrisis! Er zijn te weinig huizen in Nederland. En zeker te weinig betaalbare huizen. Kopen is voor veel mensen onmogelijk, maar ook de wachtlijsten lopen op en de huren gaan omhoog. Dat kan zo niet langer! Er moet nu echt wat gebeuren. #ikwileenhuis #wooncrisis

Pim- Onbekend

Mijn dochter woont nog thuis met onze kleindochter, heeft werk staat ingeschreven en komt toch nergens voor in aanmerking. ze hebben ruimte nodig voor zichzelf en die is er niet voor onze kinderen. het is een niet normale situatie.

Sandra- Onbekend

7 jaar geleden raakte mijn nog thuiswonende dochter zwanger en werd ik oma. Dochter had amper inschrijfduur, haar vriend daar in tegen stond ruim 7 jaar ingeschreven. Helaas, samen wonen met hun eigen gezinnetje zat er niet in. Wooncrisis. Dit resulteerde in gescheiden van elkaar leven, wat totaal 4 jaar duurde. 4 jaar lang heeft mijn dochter en kleindochter nog bij ons gewoond en mijn schoonzoon kwam elke avond trouw zn dochtertje naar bed brengen om daarna weer naar zijn vader te gaan, waar hij op dat moment woonde. Door mijn ziekte werd deze situatie mij teveel; mijn gezondheid leed hier ernstig onder. Urgentie werd afgewezen. Men had begrip voor onze situatie maar vond het niet schrijnend genoeg. 2 jaar geleden kregen zij eindelijk een huis, in een dorp waar niets is; geen supermarkt maar ook geen school. Kleindochter moet elke dag een autorit van 25 minuten maken om haar school te bereiken, wat bij mij om de hoek is. Hier heeft ze haar vriendinnetjes, thuis heeft ze niets. Deze kant op verhuizen, dolgraag maar onmogelijk. De wachttijdindicatie is voor mijn gemeente gemiddeld 15 jaar.

Elianne- Onbekend

Buiten mijn schuld om zit ik midden in een scheiding. Mijn a.s ex is bij zijn vriendin ingetrokken. Ons koophuis kan ik alleen niet betalen. Mijn a.s exman kan hier nog 2 jaar aan mee betalen maar dan moet het echt verkocht worden. Ik sta ingeschreven bij diverse woning corporaties. De wachttijden zijn jaren. Particuliere huur is er wel maar dat zijn bedragen tussen de 800 en 1200 euro. Niet te betalen dus. Het bezorgt mij slapeloze nachten dat ik niet binnen 2 jaar iets heb gevonden…

Ik hoop snel een huisje te hebben voor mijn zoon van 16, mijn hondje en mijzelf..

Peter- Onbekend

Ik woon nu al enkele jaren samen met mijn verloofde in een 30m2 appartement met 1 kamer. Ik ben de 30 al gepasseerd en willen graag kinderen. Maar door het slechte woonaanbod voor sociale huur, kunnen wij nergens naar groter gaan om een gezinnetje te starten. We laten een ander huurwoning achter die weer een mooie kans biedt voor een startende jongeren, maar nog schieten we niet op bij het zoeken naar een grotere huis.

Claudia- Onbekend

6 1/2 jaar heb ik samen met 2 kinderen moeten wachten op woonruimte. Jaren van dagelijks reageren en maar niet ertussen komen. Van ellende nu een (voor mij) te duur huis aan het huren, dan maar minder eten, nooit iets leuks en kleding van anderen krijgen.

Marielle- Veghel

In mei 2016 met mijn man en kind naar Veghel verhuisd, vanwege werk. Omdat het nogal kortdag was allemaal, konden we tijdelijk bij de vriend van mijn moeder logeren, terwijl we op zoek gingen naar een eigen huis. Meteen netjes ingeschreven bij de woningbouw. Daar konden we echter niet reageren op sociale huurwoningen, omdat we samen te veel verdienden. Helaas verdienden we voor de particuliere sector en koopwoningen weer veel te weinig, waardoor we hiervoor dus ook niet in aanmerking kwamen. Met 2 ‘normale’ inkomens val je dus tussen wal en schip! Je kan letterlijk nergens terecht! Ondertussen is ook mijn moeder hier ingetrokken en zitten wij dus inmiddels al 3,5 jaar met z’n vijven in een huis! Voor een opgroeiend jongetje van nu 4 jaar ook niet de meest gezonde situatie met 4 volwassenen in een huis. Dat vergt voor iedereen veel rekening houden met elkaar. Ikzelf ben na 4 jaar ziekte inmiddels mijn inkomen kwijt, dan kom je dus wel in aanmerking voor een sociale huurwoning…zou je denken…

Maar de woningbouw kijkt naar je inkomensverklaring van het vorige jaar, en daarop staat dus het dubbele in plaats van wat je daadwerkelijk hebt. Dus vinden we nog geen betaalbare huurwoning voor ons gezin. Bovendien worden er vooral senioren-woningen en woningen met 1 (slaap)kamer aangeboden, wat voor een gezin natuurlijk ongeschikt is. Wij hoeven geen paleis of villa, maar gewoon een simpele, kleine, betaalbare eengezinswoning. Komen wij hier ooit nog weg?

Anoniem

Helaas is het voor mij heel moeilijk om een woning te huren.

Ben alleenstaand met 1 kind. Woningen staan ooit op de nominatie om gesloopt te worden. We willen nu wel al verhuizen maar zitten boven de sociale huurgrens. Echter met mijn/ons inkomen is vrije sector ook niet mogelijk. Er zijn bijna geen vrije sector woningen tot maximum € 800,=/€ 850,=. En als je de huurstijgingen erbij betrekt dan betaal je al gauw over 10 jaar € 1000,=. De prijzen zijn veel te hoog in de vrije sector. 

Kopen is ook niet mogelijk want daar verdien ik dan net weer te weinig voor en als er een te koop staat dan moet er veel opgeknapt worden waar dus geen geld voor beschikbaar is. Dus dat wordt het ook niet.

Wonen is een 1e levensbehoefte. Niet dat al geld daar aan op gaat. Een vrije sector zal al je spaargeld opvreten. Je wordt noodgedwongen een te dure vrije sector aan te nemen.

Dit kan zo niet doorgaan. De huren moeten omlaag.

Eline- Onbekend

Ik ben 28, en twee jaar geleden gescheiden. Met mijn ex-man heb ik heb twee kinderen van 5 en 8. Ik sta al sinds 2015 ingeschreven voor sociale huur maar kom nergens. Door het grote tekort krijg ik ook geen urgentie, en woon ik al twee jaar half bij mijn ex-man en half in een klein studentenkamertje. Ik zou zo graag gewoon weer bij mijn kinderen wonen… Ik ga er echt aan onderdoor maar er zijn gewoon geen betaalbare woningen!

Jim- Onbekend

Op mijn negentiende ingeschreven voor sociale huur in de stadsregio Amsterdam. Inmiddels dertig jaar oud en noodgedwongen nog steeds thuiswonend in het ouderlijk huis. Met elf jaar wachttijd kom je niet in de buurt van een woning. Niet in Krommenie, niet in Wormerveer,  niet in Zaandam, niet in Hoofddorp of Purmerend en niet in Amsterdam, nergens. En dat allemaal omdat woningcorporaties miljarden aan belasting moeten opbrengen voor de Haagse schatkist en zo niet voldoende kunnen investeren in het bouwen van nieuwe woningen.  #ikwileenhuis

Ruud- Bilthoven

Ik ben 13 jaar voorzitter geweest van Woonspraak, de huurdersver. van Woonstichting SSW in De Bilt.

Al vanaf het begin na de invoering van de verhuurdersheffing heb ik namens Woonspraak geprotesteerd hiertegen. Het is een onrechtvaardige move van indertijd minister Blok geweest om geld te onttrekken van huurders. Bijna 30% van je maandelijkse huur verdwijnt in de staatskas en wordt niet gebruikt voor het bouwen /renoveren van huizen.. Huurders en kopers worden niet gelijkelijk behandeld. Het is de hoogste tijd, dat die vermaledijde verhuurdersheffing verdwijnt. Het wordt tijd, dat minister Ollongren deze onrechtvaardigheid eens rechtzet.

Lisa- Onbekend

Door mijn slechte knieën kan ik eigenlijk geen appartement accepteren voor langere termijn zonder lift. Helaas omdat ik 26 ben kom ik meestal niet in aanmerking voor appartementen met een lift/begaande grond. Omdat dit meestal oudere woningen zijn.

Crista- Onbekend

Na een relatie van 14 jaar, hebben mijn partner en ik besloten om uit elkaar te gaan. Maar dit is inmiddels 2 jaar geleden en we wonen nog onder 1 dak. Omdat wij 6 jr geleden waren verhuisd, zijn er te weinig inschrijfjaren om een woning te vinden. Ik heb de huidige woning op mijn woonduur jaren gekregen dus is mijn ex meteen op zoek gegaan, maar tevergeefs. Ik begrijp dat er niet meteen een oplossing voor iedereen is, maar de regels zoals die er nu zijn, zijn echt onmogelijk. Hij heeft afgelopen tijd op medisch vlak flink te verduren gehad, maar ook daar is geen begrip voor en urgentie zit er dan ook niet in ondanks brief huisarts en ziekenhuis.. Dit brengt veel onrust en stress, wat beide geen goed doet. Ondanks dat je bij 3 woonbedrijven van de Wooncompagnie staat ingeschreven, kan er niks geregeld worden. Mijn ex hoeft niet in Purmerend en wil ook wel in een dorp wonen, als hij maar rust heeft, maar helaas. De punten kunnen niet gekoppeld worden. Dus hoe nu verder?

Chenita- Geertruidenberg

3 jaar geleden leerde ik mijn man kennen wie net een paar maanden in Geertruidenberg woonde op een bovenwoning. Na een tijdje ingetrokken, we waren een paar maanden later zwanger en hadden gelukkig genoeg ruimte voor ons eerste kindje. Ik ben zelf zelfstandig ondernemer en met het zwangerschapsjaar er tussen en alleen op mijn man zijn salaris gaat het ons nooit lukken om een woning te kopen. We willen al een tijdje groter, de kleine gaat nu lopen en wat zouden wij graag een tuintje willen hebben waar hij veilig rond kan hobbelen en met de tijd gezinsuitbreiding. Al maanden zijn wij aan het reageren in verschillende regio’s zowel waar we wonen als waar mijn man al 13 jaar staat ingeschreven. Zal toch niet denken dat we überhaupt maar een beetje in de buurt komen? We kunnen geen kant op, knopen moeten worden doorgehakt waaronder het opgeven van mijn onderneming welke ik al 5 jaar run, waar al mijn spaargeld inzit. Ik heb keihard gewerkt en waar staan wij? Nergens! Zelfstandig ondernemen sporen ze zo aan, maar je kan er niks mee als je een huis wilt en je een gezin heb.

Irene- Onbekend

Na een scheiding ons huis moeten verkopen,  werk fulltime maar mijn inkomen is net te laag om particulier te huren en met de bizarre huizenmarkt kan ik ook niets kopen. Sta dus op straat met 2 tieners..

Michel- Onbekend

Sta al vanaf mijn 18 de ingeschreven. Heb 2 jaar samengewoond, wat stuk liep. Geen woning waar ik terecht kon. Even bij mijn zus gewoond en toen weer terug bij mijn ouders in een kamer van 2 x 3 m. Al die tijd ingeschreven blijven staan. Reageer je ergens op kom je niet in aanmerking omdat samenstelling gezin niet klopt. Vrijgezel komt niet in aanmerking. Of je mag niet ouder zijn dan 23 jaar of je moet een 55+ zijn. Heb maar één woning nodig, een 2 of 3 kamer woning. Meer wensen heb ik niet. Ben nu 29 februari 30 jaar, hoop ooit nog eens een woning voor mijzelf te krijgen. Vind niet dat ik nu nog bij mijn ouders moet wonen. Wel heel blij dat zij mij een kamer bieden, maar zij wonen niet ruim. Neem ook geen vrienden mee naar huis, wil mijn ouders daar niet mee belasten. Verjaardag vier ik ook al jaren niet meer.

Mik- Amsterdam

Omdat mijn huis (Amsterdam centrum) door een woningbouwvereniging verkocht is aan een particuliere belegger werd mijn huurverhoging hoger. Dit voelt heel oneerlijk. Ik heb geen enkele invloed op wie mijn woning koopt. Vroeger had ik huurbescherming maar nu betaal ik ieder jaar een verhoging van inflatie plus 2.5%. Het lijkt misschien weinig, maar in vier jaar is dat bijna honderd euro per maand extra. Met een inkomen van ongeveer 1300 euro is dat een groot gat in mijn budget! Bovendien is de maximale huur van mijn woning meer dan verdubbeld door allerlei overheidsmaatregelen, dus er zit voor mij geen reële bovengrens meer aan deze ‘sociale’ huur. 

Omdat de eigenaar van mijn woning een belegger is kom ik niet in aanmerking voor huurbevriezing. Waarom moet mijn huisbaas extra gespekt worden door mij? Het huis is de afgelopen zes jaar zo’n 40% meer waard geworden. Hij heeft al zoveel winst!

Ik maak me nu voortdurend zorgen. Hoe kan ik in de toekomst de huur nog opbrengen? Ik word voor mijn gevoel uitgerookt.  Daar komt ook nog bij dat ik in een oud huis woon met enkel glas. Stookkosten worden ook steeds hoger want de huisbaas is echt niet bereid om de woning voor mij te isoleren. Dat mag en kan hier ook niet eens. Ik heb last van vocht en schimmel en muizen.

Als ik uit deze woning wegga wordt het onmiddellijk vrije sector. Dat gebeurt ook bij heel veel andere huizen in Amsterdam, want ik ben echt de enige niet in deze situatie. Ongeveer de helft van de sociale huurwoningen binnen de ring heeft een particuliere eigenaar. Tegen de tijd dat ik de huur niet meer kan betalen zijn er daardoor dan nog veel minder sociale huurwoningen beschikbaar dan nu. Ik ben zo bang dat ik over een aantal jaren op straat kom te staan. En ik ben echt geen laagopgeleid probleemgeval, maar gewoon een hardwerkende freelancer met een helaas laagbetaald creatief beroep. Ik lig er heel vaak wakker van. Waarom doet de regering hier niets aan?

Anoniem- Hoogerheide

Gelukkig hebben wij dan wel een woning

De huur daar van is in tien jaar tijd bijna verdubbeld

Ik mag over 20 maanden stoppen met werken

Zit dan Op het bedrag van 720 euro per maand zonder service kosten

Ga dusdanig in inkomen er op achteruit dat de huur dan een grote last gaat worden

Kom voor een toeslag niet in aanmerking tegen die tijd

Had de hoop gehad dat je na 50 jaar werken geen zorgen zou hebben

Zie de toekomst voor de huurders somber in

Oplossing is de huren koppelen aan het inkomen

Ga je minder verdienen dan ga je minder huur betalen

De verhuurdersheffing afschaffen

En betaalbare woningen bouwen

Meneer Rutte en zijn makkers hebben dit allemaal zo ver laten komen

Mijn vraag aan hem is denk nu eens aan al die woning zoekende

En die mensen die niet in staat waren een huis te kopen en moet huren

Geef de woning corporaties de verhuurdersheffing terug

Weet zeker dat er dan weer gebouwd gaat worden

En dat er dan geld is voor huurverlagingen voor zittende huurders

Angelique- onbekend

2 jaar lang ingewoond met me kindje van 6 maanden bij me ouders . Dat gaf zoveel problemen dat ik uiteindelijk nu bijna een jaar opmezelf ben gaan wonen particulier. Veelste duur en moet elke cent omdraaien . Ik wacht nog steeds op een betaalbare woning . Ondertussen al 3 jaar aan het zoeken .

Ik ben in tussentijd veel van kastje naar muur gestuurd . Maar dat is helaas hoe het systeem werkt .

Paul- onbekend

Koop huis  krijg je niet rond.

Huur huis staat een wachtlijst.

Dus blijf je bij je ouders wonen om te sparen.

maar dan krijgen je ouders elk jaar Maximalen huursverhoging .

Dieptriest.

Trudi- onbekend

Ik ben 73 en weduwe en alleen

Mijn kinderen wonen in Oosterhout. Ik wil graag bij ze in de buurt wonen. Ook in verband met mijn gezondheid.Jammer genoeg is mijn pensioen niet hoog genoeg om een appartement particulier te huren. Ik sta dus op een lange wachtlijst.

Naima- onbekend

Ik was 9 jaar dakloos geworden door baanverlies. Ik  sta 2 jaar ingeschreven op woningnet maar ik kom niet verder wachttijd is 14 jaar. Ik wil graag weer een eigen woning. Ik krijg uitkering en postadres bij bijzondere doelgroepen voor daklozen in Amsterdam West. Ik sliep in parken en huurde in hotels wat gewoon duur is. En nu mag ik tijdelijk op aantal voorwaarden van de gemeente bij mijn moeder verblijven geregeld door mijn klantmanager. Ik heb hard mijn best gedaan en ervoor gezorgd om uit de dakloosleventje te komen. Maar waarom lukt het niet met een huurwoning? Daklozen worden vergeten er wordt niet aan hun gedacht?!

Marga- onbekend

wij staan al jaren ingeschreven.

kopen kunnen we niet en particulier is te duur

mijn gezin bestaat uit een zoon van 16 jaar mijn man en we staan letterlijk op straat…we zijn niet urgent en we moeten rusig afwachten…niet normaal

G- onbekend

Ik ben al vanaf me 18 jaar  ingeschreven bijna 10 jaar kan ik geen geschikte of geen woning huren omdat er geen geschikte huizen zijn of geen genoeg aanbod. Huis kopen in je 1tje is bijna onmogelijk.

Dit moet echt veranderen want wil echt al heel lang verhuizen naar een geschikte woning huur of koop!

Evelien- onbekend

Ik sta al vanaf mn 18 de ingeschreven we hebben 1 klein appartement we willen groter wonen,alleen er zijn geen betaalbare huizen jammer genoeg.

Alex- onbekend

Geen genoeg aanbod en huizen kopen is te duur terwijl ik een heel goed salaris heb , dat betekend  dat k alleen geen huis kan kopen als k geen 50/60 k heb. salaris is €2000 bank geeft 158.000 hypotheek terwijl een huis gemiddeld 200.000 /230.000 kost daarmee kan je geen leuk huis van kopen?! Moet k particulier huren. Huur huizen zijn er bijna niet. Tiel moet echt invensteren in huizen!

G- onbekend

Na mijn scheiding stond ik al 7 jaar ingeschreven bij de woningbouw en dacht:  ik heb zo met mijn zoontje van 1 jaar een huis. Verkeerd gedacht. Nu naar 1.5 jaar  dus een inschrijving van 8.5 jaar eindelijk gelukkig een huisje gekregen samen met mijn zoontje.

Manar- onbekend

Ik ben opzoek naar huis,ik sta sinds 2007 ingeschreven voor een woning maar helaas tot nu toe geen huis,ik hoop dat ik een woning kreeg want ik heb het echt nodig.

Astrid – onbekend
Ik zit alweer ruim 2 jaar bij mijn ouders samen met mijn zoontje van 13. We slapen op 1 kamer omdat dat niet anders kan, zo ongezond!!

Ik sta 10 jaar ingeschreven maar nog steeds geen huis!!

Jack – onbekend

Ik sta netjes van af mijn 18de jaar ingeschreven. Inmiddels 12 jaar. En nog steeds slaag kans ze er laag. Ik ben 31 jaar en nog steeds inwonend bij me ouders.

Anneke – onbekend
Hoe lang moet ik nog wachten?

Ik sta al van af 1992 in geschreven, en ben al 9 jaar op zoek naar een woning, begane grond of met lift.

woon op 2 hoog, kan de trappen niet meer af. dus kom haast niet meer buiten.

Ik moet wachten op een rolstoel tot dat ik een andere woning krijg.

Het is schandalig.

Anoniem

#ikwileenhuis Vanaf m’n 20e altijd gewerkt. Sinds 2001 zelfstandige. In 2009 opgelicht door zakenpartner. In 2013 gescheiden. En dan ben je #dakloos en zogenaamd #zelfredzaam. Dat ben je niet!!! 50 jaar en dan op een kamertje van 3×4. #ikbennietzielig

Priscilla – onbekend

Toen ik zwanger was, stond ik al eens op straat wegens verbouwingen. Kon toen hier en daar nog ergens logeren. Het huis waarin ik zou wonen, was ruim ná m’n zwangerschap eindelijk klaar en er werd niet lang daarna ingebroken. Ondanks mijn onveilige gevoel, toch maar gebleven. Als klap op de vuurpijl, was er waterschade (vermoedelijk door de bliksem). Onderverdieping stond blank en IK zou voor de kosten moeten opdraaien volgens de verhuurster. Lang verhaal kort ; ik stond dus weer op straat met m’n baby van nog geen half jaar oud. Ze hebben een er een melding van moeten maken dat ik (toen m’n baby nog geen maand oud was) op straat stond en was bang voor hetzelfde, dus was bang om hulp te gaan zoeken. Maar je wil tóch onderdak voor je kind dus ik nam risico’s door alsnog hulp te gaan zoeken. Allereerst bij de politie, die zegt mij niet te kunnen helpen en mij doorverwijst naar het HVO. Vervolgens stuurt het HVO mij door naar GGD Vangnet en zij hebben uiteindelijk gezegd : “Neem maar een hotel, alle opvangen zitten vol. Mocht er écht nood aan de man zijn, dan is er wel opvang voor je kind, maar niet voor jou”..
Radeloos en bang een oud klasgenootje van me, de situatie uitgelegd en kon ik daar terecht. 
Familie heb ik verder niet en vrienden konden me ook niet helpen.
Maar dit zwerversbestaan van het hier en daar slapen om maar onderdak te hebben, ben ik zat! Ik gun m’n kind zó veel beters! Dit breekt me mentaal gewoon. #IKWILEENHUIS #ikMOETeenhuis!!

Anastasia – onbekend

Geachte kamer leden,’
U schijnt maar niet te beseffen, hoe groot de woonnood crises in ons eigen land is, ook ik was 3 jaar dakloos, moest 2 jaren , op straat overleven, o.a. in Purmerend, omdat er simpelweg geen plek was -is, in Purmerend, woon ik heden in Enkhuizen, West-Friesland. Ook hier in Enkhuizen is er woonnood, Ik als ex dakloos zijnde, moet wel elke keer uitkijken tegen wie ik mijn verhaal vertel, omdat de woonnood ook in Enkhuizen , nijpend is, men moet hier langer dan 10 jaar op de wachtlijst staan voordat men aan de beurt is, dus als men hoort -verneemt dat ik zomaar in hun ogen een woning heb gekregen, zijn de rapen gaar, ik heb nu ruim 49 jaar , en kan u vertellen , over hoe en wat het gaat in -op het straat leven, zo erg hier in Nederland, Nederland , Welvaart Land,?
Wordt wakkerr!!!!!!
Doet concreet iets! 
Mooie praatjes vullen als voor nog geen gaatjes,
Mvg, Anastasia [ex dakloze]

M.B. – onbekend

Tot aan pensioen echtgenoot in dienstwoning gewoond. En een periode in buitenland. Nu aangewezen op vrije sector. Onze kale huur is €1030 . Incl. is het €1200. Onbetaalbaar geworden. Ook omdat man als buitenlander pas vanaf 28 j AOW gespaard heeft. Dus AOW gat. Hij werkt om de huur te betalen waardoor inkomen te hoog is voor sociale huur. Het is een vicieuze cirkel. Wij zoeken een huur rond 750-800. Onvindbaar.

P.C. de K. – onbekend

Goedendag, ik ben gepensioneerd en mijn partner aankomend jaar ook. Wij wonen in een grote 5 kamer woning sinds 1096 en willen graag naar een Senioren woning of een gelijkvloers huisje. We beginnen wat gebreken te vertonen. Ook is de huurprijs nu te hoog en krijgen we geen subsidie. Door de Gemeente worden we niet geholpen. We laten een grote woning achter…………….en willen een 3 kamer appartement.
Schijnt niet opgelost te kunnen worden, dus dan toch een te hoge huur.

B. – onbekend

Ik ben zoekende sinds 2009 ( heb inmiddels een meettijd van 21 jaar ) was een eenoudergezin met 2 kinderen inmiddels zijn mijn kinderen de deur uit en zoek ik nog steeds een andere woning. Heb nu een eengezinswoning met 4 slaapkamers en grote zolder, voortuin en achtertuin!!!
Nu ik alleen ben wil ik graag kleiner gaan wonen, maar er is geen aanbod!!!
Worden wel woningen gebouwd met 2 slaapkamers ( mijn kinderen komen elke dag en slapen regelmatig bij mij ), maar dan vallen de prijzen te hoog en kom ik niet in aanmerking ( heb een laag inkomen )!!!
Ik kook elektrisch en wil dat ook blijven doen, vooral ook omdat men roept dat wij van het gas af moeten!!!
Het weinige aanbod dat er is zijn slecht geïsoleerde woningen, meestal 1 kamerflatjes en je kookt er op gas!!!
Ik ben ooit begonnen op een kamer van 3 bij 4 wil niet terug mijn studententijd is allang voorbij!!!!
Maak me grote zorgen voor de toekomst heb voor mijn inkomen een veel te hoge huur, weet niet hoelang ik die huur nog kan opbrengen zonder in de financiële problemen te geraken om uiteindelijk dakloos te geraken!!!
Ik word hier zo verdrietig van; je zit gewoon vast en kunt geen kant op ( je voelt je echt gevangen)

M.H. – onbekend

Wij gepensioneerd echtpaar wonen samen in een eengezinswoning boven de 720 € , willen een goedkoper appartement huren staan al meer dan 10 jaar ingeschreven zijn in salaris flink naar beneden gegaan en kunnen de huur maar moeilijk opbrengen. Mijn man bijna 70 is weer gaan werken en nu kunnen we helemaal geen goedkopere woning meer krijgen omdat hij nu weer te veel inkomen heeft . Wij moeten en blijven werken tot je er bij neer valt en blijven zitten waar je zit. Terwijl de woning te groot voor ons samen is en mensen met een gezin er erg blij mee zouden zijn. De woning markt zit muur en muur vast.

 

Anoniem – onbekend

Wij hebben een twee persoonshuishouden met een inkomen van €46.000,- p.mnd. We wonen met z’n tweeën in een kleine twee-kamer woning (woonkamer, 1 slaapkamer). We willen wel verhuizen, maar zitten boven de sociale huurgrens. Met dit inkomen is vrije sector of kopen echter niet mogelijk. Bovendien ben ik gedeeltelijk arbeidsongeschikt en bestaat een deel van dit inkomen uit een WIA uitkering die niet eeuwig zal doorgaan. Ik kan dat deel dus niet meerekenen in het aangaan van hogere woonlasten, want als de uitkering wegvalt kan ik helemaal niet meer aan mijn financiële verplichtingen voldoen. Het is met die uitkering al niet mogelijk om veel hogere woonlasten aan te gaan. En dan hangt ons met de kabinetsplannen voor sociale huur mogelijk ook nog een enorme huurverhoging boven het hoofd, die vervolgens niet wordt teruggedraaid als de WIA uitkering wordt gestopt. Die WIA uitkering begint op deze manier een last te worden, maar als we dat geld niet hebben redden we het ook niet. Er wordt gedaan alsof wij grootverdieners zijn, maar dan zijn we niet. Het voelt zo onrechtvaardig.

Moeder van een autist – onbekend

Mijn autistische zoon woont zelfstandig op een onveilige plek. Complex waar statushouders en Nederlandse jongeren samen wonen op kamers van 20m2 met gipsplaten wanden waardoor er constant geluidsoverlast is. Er zijn geregeld burenruzies hierdoor. Gemeente wilt mijn zoon in een begeleid woonproject stoppen. Maar dat wilt hij niet. Iedereen is het er over eens dat mijn zoon op zijn huidige plek onveilig woont. Maar een urgentie wordt niet afgegeven. Er zijn te veel jongeren die een woning zoeken en te weinig sociale huurwoningen. Mijn zoon staat 7 jaar ingeschreven in Haarlem.

Anoniem – onbekend
Ik sta inmiddels 9 jaar ingeschreven, sinds ik in Utrecht ben gaan studeren. Ik ben met niks gekomen en inmiddels heb ik m’n eigen onderneming waar ik continue hard voor werk. Dit jaar word ik 34 en mijn behoefte aan een fatsoenlijk huis waar ik tot rust kan komen en wat helemaal van mij is, is niet te beschrijven. Op een gegeven moment ben je het kachelen van het ene aftandse verkrotte studentenhok naar het andere zo beu. Ik schaam me voor de staat waarin mensen voor achterlijke prijzen misbruik maken van de wanhoop van mensen en dat ik voor mijn gevoel m’n leven nog steeds niet op orde heb. Het hebben van een huis naast een baan is gewoon iets noodzakelijks dat bij het leven hoort. Het wordt schier onmogelijk gemaakt en ik zit gewoon klem.

B.H. – onbekend

Op de facebookgroep: gele hesjes nl me 3?.000 leden Staat sinds gisteren een column over de vaste lasten en economische gevolgen, negatief, wegens huur en andere vaste lasten, vaststaande dat ze ook blijven stijgen..

Zo zakt huur nooit, ook niet na scheiden en dus wegvallen van een inkomen. Verhuurders berekenen verhogingen gewoon nog 3 jaar, met medewerking van de belastingdienst, dus het rijk, te hoog…  De ‘mogelijkheid’ voor huurverlaging, of bevriezing, komt in de praktijk niet voor, althans niet bij tal van tranen wekkende gevallen die ik ken. 

Wat dat betreft maakte de woonbond mensen blij met een dode huismus. 
MOGELIJK kan e.e.a. in die zin pas na 2020.

Anoniem – onbekend

Werk al vanaf mijn 17e, ben nu 51 en sinds 2 jaar zzp’ers. Sinds mijn relatiebeeindiging 1,5 jaar geleden heb ik coouderschap voor onze zoon van nu 9 en “woon” ik op een kamertje van 10m2 omdat een woning onbetaalbaar is….het voelt afschuwelijk alsof je hele leven eigenlijk een totale mislukking is….

Simon  – onbekend

We zoeken al enige tijd een woning gelijkvloers, we zijn op weg naar ouder worden, maar door het zo genaamde scheefwonen kunnen we niks vinden. terwijl een huisje wat we nu hebben voor jongeren een uitkomst zou zijn.
We wonen niet scheef een huur van 840.00 noem ik niet scheef we huren gewoon in de “sociale sector” iets huurders kunnen we niet betalen en kopen is niet meer mogelijk en over een aantal jaar gaan we de AOW in en kunnen dan helemaal niks huurders meer betalen, dit door een paar keer pensioen breuk.
Dus moeten we aan de gang blijven met verhuizen, en wie gaat dat betalen?
Het is zo kortzichtig als of ze de wijsheid in pacht hebben in Den haag, maar ze hebben geen inzichten in de gewone problemen van mensen die huren, een verdieners, ze zijn echt van het padje af aldaar.
en gewoon door gaan met die verhuurdersheffing hier korten ze iets en daar nemen ze iets en wij mogen die belasting op huren betalen, terwijl ze dit heus kunnen afschaffen maar ze het gewoon niet willen. 1.7 miljard dat bedrag kunnen ze heus missen. Maar laat ons het klootjes volk maar opdraven voor hun scheve inzichten…….in Den haag.

Sylvia – onbekend

VRIJESECTOR, GEVANGEN IN EEN GOUDEN KOOI!
Geplaatst op 18 april 2019door sociaaldomeinblog

Ik vind het een niét passende naam. Want vrij voelt het allerminst! Wij zitten inmiddels al jaren gevangen in onze vrije sector huurwoning! Het enige wat vrij is aan deze sector is de vrijheid van de woningbouw om mensen langzaam uit hun huis te verdrijven. Op papier hebben wij teveel inkomsten. Wij zitten precies op de inkomensgrens. Dat betekent dat wij verplicht zijn vanaf een bepaald bedrag te huren. En dat wij door deze positie eigenlijk langzaam armer worden. 6 jaar geleden kwamen wij door een dramatische en verdrietige gebeurtenis in de situatie dat ons gezin structureel uit 2 personen meer ging bestaan. Ons huisje was daar ongeschikt voor. We hadden géén andere keuze dan een groter huis te zoeken mét spoed.

Daar gaat het gelijk al mis… want spoed/ urgentie is bij ons in Leeuwarden allang afgeschaft. Enkel op medische grond kan je een verhuiskosten beschikking krijgen. Die beschikking geeft recht op voorrang bij de woningbouw. Die aanvraag heb ik ooit eerder moeten vanwege psychische klachten van mijn zoon. Dat heeft dermate veel gekost aan energie en leidde tot een hoorzitting voordat er geluisterd werd. Die route had ons gezin in die situatie niet kunnen dragen! Wat inkomsten betreft moesten we in de vrije sector huren. Zonder dat we enig besef hadden waarvoor we tekenden zetten we onze handtekening onder het huurcontract.

Het huis konden we nét betalen. Een gezin met 5 chronisch zieken brengt kosten met zich mee. Verhuizen is ook niet gratis. De tegemoetkoming voor chronisch zieken werd rond deze periode gewijzigd. Niet meer alle 5 én een lager bedrag. Kosten (financieel en energie) wijzigden overigens niet! Opgelucht dat we onderdak hadden kregen we tijd voor: De juiste hulpverlening zoeken.Regelzaken regelen.Trauma- & rouwverwerking.Balans terugvinden.
Ik geloof dat de éérste huurverhoging al binnen enkele maanden kwam. De huur ging met een 4 tientjes per maand omhoog. Verbaasd belden we de woningbouw. Dat kon toch niet kloppen? Het zou betekenen dat we dát jaar €480,- éxtra huur moesten betalen. Maar daar hebben jullie voor getekend. Elk jaar verhogen we de huur met een bepaald percentage.

Inmiddels wonen we 6 jaar in deze woning. Elk jaar is de huur omhoog gegaan met een gemiddeld bedrag van €55,- per maand. We betalen nú dus ruim 300 euro méér per maand dan toen we in dit huis gingen wonen.

In deze 6 jaar hebben wij intensieve zorg verleend. Zonder ergens een factuur heen te kunnen sturen. Mantelzorg complimentjes bestaan niet meer. Wij hebben zorg gehad voor 3 kinderen maar niet alle jaren recht gehad op toeslagen, kinderbijslag of andere financiële middelen. Nee wij vallen overal buiten. En verhuizen? Wanneer je de verhuizingen per gezinslid optelt gaan we richting de 100 verhuizingen. Ten éérste is dat ongezond en ten tweede begint het feest dan van voor af aan. Want in de vrije sector mogen ze nog steeds de huur zoveel verhogen.

Wij wonen in een gouden kooi, gevangen binnen kaders die bedacht zijn door mensen die waarschijnlijk niét hoeven te rekenen voordat ze boodschappen doen..

 

Stijn  – onbekend

Ik zit al bijna 3 jaar in een tijdelijke woning, waar ik inmiddels €1100,- per maand voor betaal en over ruim 2 jaar uit moet. Ik verdien te veel voor sociale huur. Kopen in deze markt op één inkomen, lukt alleen als je een jubeltonnetje krijgt van je ouders of de loterij wint. Ik heb geen ouders met een ton op de rekening en geen loten, dus dat wordt hem niet.

In de vrije sector vragen ze 4 tot 4,5 keer bruto de huur als maandinkomen. Met mijn inkomen betekent dat ik maximaal een woning van €850,- in de maand zou kunnen huren. Die woningen zijn er simpelweg niet.

Kortom, over 2 jaar moet ik mijn huis uit, maar als ik nog steeds op 1 inkomen moet zoeken en er verandert niet echt iets op de woningmarkt, wordt het een enkeltje Cuijk en trek ik 2 dagen voor m’n 31e verjaardag voor de 2e keer terug bij mijn ouders wonen.

Ik heb me er inmiddels al wel bij neergelegd dat Utrecht voor mij niet meer gaat lukken en ben aan het kijken naar Nijmegen, daar is het nog ietsje makkelijker, maar ook daar wordt het ook steeds moeilijker…

Voor mijn werk moet ik op veel reizen; daarom is het voor mij noodzakelijk om in een stad met een intercity-station te wonen. In Utrecht heb ik inmiddels een sociaal leven opgebouwd en in Nijmegen heb ik dat wel. Het lijkt me vreselijk om in een stad te wonen waar ik geen sociaal netwerk heb.

Co-housing – onbekend

Ik kan nauwelijks rondkomen omdat ik na meer dan 30 niet meer met iemand samen mag wonen van de woningcorporatie. 30 jaar lang kreeg ik wel toestemming van de woningcorporatie om mijn woning te delen iemand. sinds dit jaar mag dit niet meer. behalve wanneer de medebewoner/huisgenoot een familielid is uit de eerste lijn (moeder/vader, broer/zus, dochter/zoon) of je levenspartner. en er geen sprake is van een zogenaamd dubbel huishouden. geen idee wat dit precies inhoud in de praktijk. in veel gezinnen waar ik kom hebben mensen een dubbel huishouden. vooral wanneer beide ouders werken en kinderen studeren, leven zij een groot deel van de week langs elkaar heen.

ik vraag mij af of dit billijk en redelijk is van de woningcorporatie, gezien de woningnood en ook vanuit het perspectief van gelijke behandeling. steeds meer mensen zijn single en willen samen wonen met gelijkgestemde. voor de gezelligheid, en om meer bestedingsruimte te hebben. mag een corporatie dan discrimineren door te eisen dat je met familieleden uit de eerste lijn of een levenspartner woont, en door andere aangename relaties uit te sluiten?

Jan – onbekend

Ik heb de afgelopen jaren de inkomensafhankelijke huurverhoging gehad. Dat heeft ertoe geleid, dat ik nu hoger dan de liberalisatiegrens zit qua huur. Ik betaal voor een klein sociale huurappartement meer dan €720 per maand! De buren betalen rond de €500 á €600 per maand. Ik gun het die mensen van harte, maar ik vind het niet eerlijk naar mensen toe met wat meer inkomen.

We zijn een gezin met kinderen en hebben meer ruimte nodig. Het appartement is te klein. We komen niet meer in aanmerking voor een sociale huurwoning, dus moeten we naar de vrije huursector. Als je naar het aanbod en de prijzen kijkt op de vrije huursector, dan is dat schrikbarend. De prijzen zijn veel te hoog! Een eengezinswoning kost minimaal €1100 per maand. Als je de huurstijgingen erbij betrekt, dan betaal je na 10 jaar wonen in zo’n woning al gauw €1450! Dat zijn toch geen prijzen. Dat kan iemand met een middeninkomen niet opbrengen.

Het is afbraakpolitiek van het kabinet. De VVD (samen met de PVDA en D66) heeft de woningmarkt helemaal verpest. Dat was ook precies de bedoeling.

Wonen is een 1-ste levensbehoefte. Niet bedoeld voor investeerders om de gewone man op te vreten. Investeerders hebben laks aan betaalbaarheid van woningen. Het gaat ze puur om winst maken. Ongeacht de schade bij de huurder. Het ergste is dat de overheid dit allemaal mogelijk heeft gemaakt. Dit kan zo niet doorgaan. De huren moeten omlaag!

N. N. – onbekend

Wonen noodgedwongen op een vakantiepark. Hoe lang dat vol te houden is… geen idee omdat de gemeentes handhaven. Sta al meer dan 12 jaar ingeschreven. Een tijd vrije sector gewoond maar dat vrat al mijn spaargeld op.

Mik – onbekend

Na 10 jaar op banken slapen pak ik alles aan. Container, garage, blokhot, tuinhuisje etc. 11 jaar op de wachtlijst nu (slagingskans: zeer laag) en 15 jaar in dienst van gerenomeerd Amsterdams bedrijf. Paar keer buiten geslapen omdat zelfs mn vrienden me zat waren!

Joey – onbekend

Sinds 2011 netjes ingeschreven als starter, elk jaar mijn contributie betaald en verder niet meer over nagedacht. Ik kwam in aanmerking voor een gave woning en heb alle gevraagde informatie aangegeven. Yay, ik kreeg het appartement. Oh nee, toch niet want ik was inmiddels geen starter meer maar doorstromer omdat ik noodgedwongen in de vrije sector een veel te duur huurhuis heb moeten aannemen. Paf, weg inschrijfduur van ruim 8 jaar. Als ik nu reageer dan eindig ik op plek 846. Mag ik nu mijn inschrijfgeld terug? Nee zeker.

Tessa – Delft

Geboren (1979) en getogen in Delft. Net zoals mijn kinderen (2003 en 2011) In 2014 gescheiden, ex man blijft in het koophuis wonen. Mijn inkomen eigelijk lang niet voldoende voor een particuliere huurwoning, noodgedwongen in een particuliere studio woning als Co ouder met 2 kinderen. Woonkamer, keuken, slaapkamer in 1. Dit was niet vol te houden. In 2015 noodgedwongen naar een particuliere 2 kamer woning tot op heden. Mijn zoon heeft sinds kort de enigste slaapkamer en ik slaap met mijn dochter in de woonkamer. Al die jaren nooit in aanmerking gekomen voor een sociale huurwoning. We staan hoog op de wachtlijst. Dit is niet meer te doen. Nu zit ik werkeloos, ziek thuis met een inkomen op bijstandsniveau. Voorrangsverklaring/urgentie aangevraagd met onder andere advies van ggd Haag landen. Deze zien mijn situatie als levensbedreigend alswel levensontwrichtend. De uitslag van de aanvraag, let wel 65 euro voor aanvraag, een afwijzing!!! Bezwaar is retour. Mogen wij dan nooit meer een betaalbare woning met ieder een eigen slaapkamer? Ik voel me niet meer welkom en gesteund door mijn geboorte stad. #wooncrisis #ikwileenhuis

L. van den B. – onbekend

Ik woon in een sociale huurwoning (615 euro pm) Heb boven en beneden in de gang nog enkel glas. Overal schimmel. Verwarmingsketel is oud en ook daar wordt niets aan gedaan. Huizen gaan in de verkoop als de huidige bewoners eruit gaan, dus van verduurzaming is geen sprake.

Joyce – onbekend

Ik woon nu ruim 8 jaar in een woning die kwa grootte voldoet aan mijn gezins situatie. Helaas is mijn huis erg gehorig en mijn buren hebben het regelmatig over mijn 3 kinderen en hond die “normale” woongeluiden produceren.
De woningbouw gaat deze huizen voorlopig niet renoveren en het isoleren van mijn huis doen ze ook niet.
Zelfs geen tegemoetkoming in de kosten voor een betere vloer en/of ondervloer, zodat in elk geval mijn onderbuur minder last ervaart. Ik loop letterlijk al jaren op mn tenen en roep dagelijks tegen mn kinderen dat ze op moeten letten met geluiden. In een betonnen woning zou daar niemand last van hebben, maar onze muren, plafonds en vloeren zijn allemaal van hout. Als mijn buurman hard praat, versta ik letterlijk wat hij zegt, dus als mijn hond om 23.00 uur nog even blaft naar een hond buiten, zit iedereen rechtop in zn bed en stijgt mijn hartslag omdat ik bang ben “dat mn buurman weer boos word” Nu zou ik dus graag willen verhuizen naar een minder gehorige woning, het liefst benedenwoning, omdat ik het geklaag zat ben. Maar 8 jaar inschrijving en zelfs het achterlaten van een flinke woning is onvoldoende om “gewoon” te willen verhuizen omdat je woongenot inmiddels weg is door buren.

Anoniem – onbekend

Onze zoon van 30 woont weer bij ons in. zijn relatie is stuk, zijn werk kwijt. gelukkig hebben wij een kamer voor hem en voor zijn kindje wat ook bij hem woont af en toe. gezond is deze situatie niet. werk is bijna weer in zicht maar een huis huren nog lang niet. en kopen kan hij natuurlijk ook niet. waar moet je heen? als je rijk genoeg bent is alles geen probleem maar voor mensen met een laag inkomen is de situatie hopeloos.

Tinie – onbekend

Ik sta sinds 2008 ingeschreven voor een woning, pas sinds mei 2019 hebben we een huis.
We stonden op de 18de plek voor deze woning, en hebben deze gekregen omdat niemand deze wilde hebben.

 

1

>      pagina 2  

#IKWILEENHUIS

 

Om de woningnood aan te pakken is er veel geld nodig. Woningcorporaties betalen dit jaar 1,7 miljard (!) euro aan verhuurderheffing, een soort huurdersbelasting voor sociale huur. Dit geld màg niet onttrokken worden aan de woningmarkt, maar moet gebruikt worden voor nieuwbouw, onderhoud en verduurzaming. Daarom komen de Woonbond en de woningcorporaties in actie.

#IKWILEENHUIS is een initatief van de Woonbond en diverse woningcorporaties in Nederland.